دقیقا من از خودمم بعید نمیدونم که یروز تو روی خودم وایسه

ابری نیست. بادی نیست. مینشینم لب حوض: گردش ماهی ها،روشنی،من،گل،آب. پاکی خوشه زیست. مادرم ریحان میچیند. نان و ریحان و پنیر،آسمانی بی ابر،اطلسی هایی تر. رستگاری نزدیک:لای گل های حیاط. نور در کاسه مس،چه نوازش ها میریزد! نردبان از سر دیوار بلند،صبح را روی زمین میارد. پشت لبخندی پنهان هرچیز. روزنی دارد دیوار زمان،که از آن،چهره من پیداست. چیزهایی هست،که نمیدانم. میدانم،سبزه ای را بکنم خواهم مرد. میروم بالا تا اوج،من پر از بال و پرم. راه میبینم در ظلمت،من پر از فانوسم. من پر از نورم و شن و پر از دار و درخت. پرم از راه،از پل،از رود،از موج. پرم از سایه برگی در آب: چه درونم تنهاست. #سهراب

خط به خطش.. =)

. . .

_

"هی آدمک، گریه نکن.. این روزها می‌گذرند و همان صدایی که مداوم تورا از دور میخوانَد ، روزی به تو خواهد رسید. تورا در آغوش خواهد گرفت اشک هایت را خواهد بوسید و درد های تورا خواهد فهمید. آدمکِ بی‌صدای ناشناس؛ هرچقدر میخواهی دلگیر باش.. هرچقدر می‌توانی دلتنگ باش.. قلبِ تو گنجینهٔ عشق های تلخی‌ست که هیچکدامشان ، قدر این گنج را نمی‌دانند و یا نفهمیدند. و این‌، تاوانِ عواطف احمقانه و احترامات کورکورانه‌ات است. " "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

بود راستی*

ممنونم از قاصدک ها

. . . .

_