در این دقایق بسیار تلخ‌ و تکراری یکی نشسته میان چهاردیواری یکی نشسته که تصویر او شبیه من است یکی که چاره‌ی کارش شده‌ست ناچاری کسی شبیه من‌ و روزهای ابری من کسی که گم شده در بین خواب‌ و بیداری دو چشم برده میان دو دست‌ و می‌گرید و قطره‌های غروری که می‌شود جاری هنوز خاطره‌ها را عزیز می دارد نمی‌گذارد عشقش کشد به بیزاری مرا در آینه می‌بیند و نمی‌شکند چقدر کار شگفتی‌ست خویشتن‌داری #محمد_سلمانی

کدام واژه سکوت‌ است؟ من‌ همان‌ باشم…