یادِ لبخندت میانِ خیمه‌ها آتش زده هر نفس در کربلا با نامِ تو ماتم شده…

…

بی عبا می نگرم لاله ی پرپر شده را؛ من چگونه ببرم قاسم اکبر شده را...

نوجوانِ تشنه‌کام، ای شهیدِ بی‌صدا خون تو شد پرچمِ عشقِ حسینِ کربلا

میانِ میدان چه آمد بر سرِ آن قامتِ نور جز تنِ صدپاره و یک آسمان اندوه و شور…

ای یادگاری مجتبی هیچ کدام از زره ها اندازه تو نبود...💔

درحرم‌ولوله‌افتاده‌قاسم‌افتاده‌زمین ای‌عموبرگ‌گلت‌رابه‌روی‌خاک‌ببین💔 .

شیخ‌جعفرشوشتری‌میگه‌ بایدبرای‌خجالتای‌حسین‌فقط‌مجلس‌صداگرفت💔

...

قاسم خواست برود و بجنگد. مثل برادرش، عموها و پسرعموهایش.امام که از سه‌سالگی سرپرستی قاسم را به عهده داشت مخالفت کرد.قاسم گریه کرد، به دست و پای امام افتاد اما امام دلش نیامد به یادگار برادرش اجازه جنگیدن بدهد. می‌گفت: قاسم بالغ نیست و برای جنگیدنِ نابالغ اجازه پدر لازم است. قاسم سراغ مادرش رفت و گفت همه پدر داشتند، رفتند و شهید شدند من اما... مادرش نامه‌ای داد دست قاسم که تویش امام حسن نوشته بود به برادر،که قاسم را بپذیرد برای جان بازی و شهادت. قاسم خوشحال شد. امام کوتاه آمد.