دارم از روی خاک جگر جمع می‌کنم تکه بر روی تکه پسر جمع می‌کنم…

…

دستش که به آب رسید! به یاد آورد وصیت‌های علی را «عباس جان کنارش بمان…غریب‌تر از حسینم وجود ندارد» چنان سراسیمه بازگشت که دست‌هایش جا ماند…

…

رقیه دیگه آب نمی‌خواد، فقط برگرد خیمه؛ تا تو بودی کسی جرأت نداشت به گوشواره هام نگاه کنه...»

این بچه ها دیگه نمی‌خوان آب تو رو می‌خوان...

لبِ دریا رسیدی، آب از شرمِ تو لرزید، فرات آن روز فهمید تشنگی یعنی چه، عباس.

...

علی با همه وداع کرد. همه زن ها و بچه های فامیل نگرانش بودند. چشم و چراغشان داشت می‌رفت به میدانی که هر که رفته بود، برنگشته بود. می‌گفتند: به غربت ما رحم کن، ما تحمل دوری تو را نداریم. علی اما وظیفه اش دفاع از امام زمانش بود، نه زن ها و بچه های خانواده و فامیل.

..