عباس زخمی و تیر خورده مشک را به دهان گرفته بود و به سمت خیمه‌ها می‌رفت، دیدند که هرکار می‌کنند عباس متوقف نمی‌شود، تیر را به مشک زدند… عباس ایستاد، متحیر بود آب از مشک بیرون می‌ریخت گویی آبروی عباس بود که می‌ریخت…

…

تا نامش بود خیمه‌ها آرام بود، بعد از تو حسینم تک‌ُ‌تنهاس کجایی؟ آتیش زدن خیمه رو عبـاس کجایی؟

علم اگر روی زمین خورد، زمین قامت خم کرد، همان دم پشتِ سلطانِ دو عالم را دوتا کرد.

…

خب برو برگرد با آبی برای خیمه ها؛ منتظر می مانم و چشم انتظار دیدنت...

عزم رفتن کردی و من ناگزیر از رفتنت؛ مشک را برداشتی دیدم به دور گردنت..

…

در کنار علقمه سروی ز پا افتاده است؛ یا گلی از گلشن آل عبا افتاده است…

دامن کشان رفتی ، دلم زیرو رو شد، چشم حرامی با حرم رو به رو شد…

ابی‌عبدالله بین خیمه‌‌ها و علقمه می‌دوید گاهی به سوی علقمه، گاهی به سوی خیمه گاه می‌گفت وای عباس، گاه می‌گفت وای زینب

چشم او را با هزاران تیر بستند و سپس؛ تیرها را در تنش یک یک شکستند و سپس