-ڪٰفِيْل-
...
عمرسعد آمده بود جلو. نزدیک امام که افتاده بود روی زمین و دیگر رمقی نداشت. گفت: منتظر چه هستید. کارش را تمام کنید.
لشگر کوفه اطراف بدنش را گرفتند. نیزهدار با نیزه میزد، شمشیردار با شمشیر، آنها هن که چیزی نداشتند با سنگ.
زینب ایستاده بود بالای بلندیای و میدید آنچه را نباید. عمرسعد را که دید گفت: ای پسر سعد! اباعبدالله را میکشند و تو نگاه میکنی؟ عمرسعد که شاید آن موقع داشت در رویای ری غوطه میخورد، یکدفعه از این جمله چنان یکه خورد که رویاهایش همه فراموش شد. افتاد به گریه چنان که اشک از چشم روی صورت و از روی صورت روی ریش هایش سرازیر شد.
عمرسعد جوابی نداشت، خواست خجالت نکشد شاید که رویش را برگرداند. زینب از عمرسعد ناامید شد. رو کرد به همانها که امام را میزدند و گفت: بین شما مسلمان نیست؟
نه عمرسعد مسلمان بود و نه هیچ کدام از آن آدم نماها.
-ڪٰفِيْل-
...
زخمهای زیادی در تنش بود. سرش شکافته، پیشانیاش شکسته، تیری در قلب و تیری در گلو، تیری در چانه و تیری در حلق، افتاده روی ریگهای سوزان، زبانش خشکیده مثل چوب، جگرش زخمی از عطش،دستش بریده، لبها از تشنگی ترک خورده، سر و صورتش از خون قرمز شده، دشمن اطرافش را گرفته، یارانش به خاک و خون کشیده شده، خانوادهاش در معرض اسارت و...
این آدم چه کار باید بکند و چه بگوید در لحظات آخر عمرش؟
صبرا علی قضائک، لا معبود سواک، یا غیاث المستغیثین، خدایا به آنچه میخواهی صبر میکنم، معبودی جز تو نیست، ای فریادرس فریاد کنندگان.
میترسیدند. نمیدانستند حسین زنده است یا جان داده. یک نفر گفت: فهمیدنش سخت نیست، بریم سمت خیمهها زنده باشد معلوم میشود، حسین باغیرت است.
چند نفر حمله کردند سمت خیمه ها. حسین هر چه در توان داشت جمع کرد، روی دو زانو بلند شد و گفت: وای بر شما پیروان آل ابوسفیان! تا من زندهام با خیمهها چکار دارید. اگر دین ندارید و از قیامت نمیترسید، لااقل آزاده باشید.
فرماندهی از لشگر دشمن گفت: دست بردارید از خیمه ها!
آنها که میرفتند سمت خیمه ها، برگشتند سمت تنها مرد آن بیابان.
-ڪٰفِيْل-
...
شمر داد زد: مادرهایتان به عزایتان بنشیند، برای کشتن این مرد افتاده منتظر چه هستید.
هیچکس اما جرات نداشت کار را یکسره کند. میترسیدند نزدیک امام بشوند. بالاخره خولی پسر یزید رفت تا سر امام را از تنش جدا کند. جلو که رفت دستش لرزید و برگشت. سنان پسر انس هم نتوانست تا این که شمر خودش آمد.
کشتن پسر پیامبر از هر کسی بر نمیآمد.
-ڪٰفِيْل-
...
شمر کاری را که خیلیها نتوانستند انجام بدهند، با قساوت انجام داد. از گودال قتلگاه که بیرون آمد، لباس عربی اش را کنار زد، سر مبارک حسین در دستش بود.
یک نفر گفت: تو که حسین را کشتی، پس چرا بدنت میلرزد؟
شمر گفت: وقتی روی سینهاش نشسته بودم، صدای زنی را شنیدم که میگفت: پسرم حسین! میوه دلم حسین!
امام حسین تا وقتی زنده بود و تا جایی که توان داشت ، نگذاشت یه جسد یارانش بی حرمتی شود ، نگذاشت سرشان را جدا کنند ، نگذاشت لباسشان را غارت کنند ، نگذاشت تن و بدن آنها زیر سم اسب ها بماند. جمعشان کرده بود یک جا کنار هم و مواظبشان بود .
اما عصر عاشورا وقتی خودش تنها شد و مردانه جنگید ، شهید که شد، کسی نبود مواظبش باشد...
عمر سعد داد می زد: چه کسی اسبش را روی بدن حسین میتازاند؟
-ڪٰفِيْل-
...
هیچ پیامبر و امامی را در میدان جنگ نکشتند، جز حسین.
هیچ پیامبر و امامی را تشنه نکشتند و یا وقت کشته شدن تشنه نبود ، جز حسین.
هیچ پیامبر و امامی جسدش روی زمین نماند ، جز حسین.
امام حسین در بعضی چیزها یکیست، دومی ندارد.