آقای ترامپ قمارباز بد موقعی شروع کردی، توی ماهی که دختر بچه‌های نه ده ساله‌‌ی شیعه علی بن ابی طالب، با زبون روزه دم افطار که تشنه‌ان و ضعف کردن، دستاشون رو می‌برن بالا و برای نابودی‌ات دعا می‌کنن، خدا هم خیلی خوب نازشون رو می‌خره، اگه دلشون مثل گنجشک از صدای انفجار لرزیده باشه که دیگه وای به حالت. #به_وقت_مبارزه #انا_من_المجرمین_منتقمون

مگه میشه شکر دیدن این صحنه‌ها رو به جا آورد؟! داریم آرزوی چندین نسل رو زندگی می‌کنیم. همه مبارزان علیه استعمار، همه‌ی شیعیان زیر ستم در تمام این قرن‌ها، اون ایرانی‌ که خاکش سر قرارداد ترکمنچای و گلستان از ایران جداشد، اون ایرانی‌ که سر مشروطه جونش رو گذاشت، همه‌ی شهدای انقلاب، همه شهدای جنگ هشت ساله که حسرت دیدن کربلا داشتن، همه رزمنده‌هایی که رفتن کمک لبنان و سوریه، همه‌شون آرزوی ازبین بردن اسراییل رو داشتن، آرزوی زدن توی دهن نظام سلطه، آرزو داشتن قدرتی داشته باشن که متجاوز رو سرجاش بشونن. حالا ما داریم آرزوی همه‌ی اون ها رو زندگی می‌کنیم. لیاقتش رو در خودم نمی‌بینم، خدایا کمک کن بتونیم مسیر این خون‌های به ناحق ریخته شده در همه این سال‌ها رو ادامه بدیم.

تویی که به دوربین خیره می‌شدی و به پرزیدنت ترامپ التماس می‌کردی به ایران حمله کنه، تویی که می‌گفتی مدرسه‌ها پوشش پایگاه‌های نظامی جمهوری اسلامی‌ان، دستات رو نگاه کن بوی خون تازه‌ی چند ده دختر بچه میده. اربابت مرد جنگ نیست فقط بچه‌کشی بلده. #میناب #به_وقت_مبارزه #انا_من_المجرمین_منتقمون

﷽ مثل اباعبدالله سربازها و سردارهایش را بدرقه کرد، سرشان را به دامن گرفت و برای همه‌شان نماز خواند. حالا انگار که ظهر عاشورایش باشد محاسنش به خونش آغشته شده، چه می‌دانم حتما بالب تشنه و گرسنه. ما ماندیم، کاش بعد این کربلا کنار عمه سادات زینب کبری و امام سجاد باشیم نه کنار مردمی که تنها از دور شهادت امام‌شان را تماشا کردند و برایش اشک ریختند. #لایوم_کیومک_یااباعبدالله

﷽ مقطع راهنمایی بودم با مدرسه رفتیم جماران. نزدیک جایگاه شدیم، عکس امام دست‌مان بود. وقتی دوروبرمان خلوت شد با چندنفر از دوستانم دست‌های‌مان را دراز کردیم تا عکس‌هایمان را به صندلی امام نزدیک کنیم، بکشیم‌شان به زمینی که روزی امام پاگذاشته تا متبرک شود. بعد جماران، رفتیم خانه و اتاق کوچک و ساده امام را از پشت شیشه دیدیم، چه قدر ذوق داشتیم از دیدن وسایل امام از دیدن اتاقی که روزی امام در آن می‌نشست. امشب که خبرگزاری تسنیم عکس‌ خانه‌ی آقای‌مان را گذاشت یادم آمد هیچ یادگاری از او نمانده، نه خانه‌ی ساده‌اش، نه گلیم‌های حسینه‌‌اش، نه آن پرده‌های رنگی و کتیبه‌‌ها، نه درخت‌هایی که آقاجان هرسال با دست خودش می‌کاشت. سال‌های بعد بچه‌ها نمی‌توانند بروند حسینه امام خمینی را ببینند و راوی برای‌شان روایت کند اما ما هستیم و حکایت این حسینه که منشا امیدمان بود، حکایت روضه‌های عاشورا و فاطمیه‌اش را، آخرین جلسه قرآن ماه رمضانش را برای بچه‌های‌مان نقل می‌کنیم.