امید را پذیرفته‌ام و این درست به آن معناست که ناامیدی را پذیرفته‌ام. -بازم گروس.

[صدای نوازنده‌‌ای که نرفته روی صحنه]

[من و تک‌ستاره‌ی آسمان و زمینی که به شدت شلوغ است برای زیستن]

وای یادم رفت.

من برای بیست و هشتِ مهر خیلی استرس دارم حقیقتا.

اصلا خودِ این تاریخ استرس‌زاست.

-

[اگه من خودم تاریکی بودم چی..؟]

-

[اگه زورِ تاریکی بیش‌تر از شعله‌‌های شمع بود چی؟]

_هیرمان؛ اینجا زمستونه،فصل مورد علاقه من) ادمینش واسم زیادی دوست داشتنیه . . . پر از نوشته هاییه که عمیقا لبخند میشونه رو لبم) پر از عکسایی که میشه ساعت ها بهشون خیره شد و نوشت . . پر از صوت هایی که روحتو نوازش میکنه و غماتو میشوره میبره )) اینجا واسم شبیه اتاق ی روانپزشکه وسط ی روستای شمالی، با هوای بارونی و مه آلود))) همینقدر دوست داشتنی و عزیز💙