.

یه روزی همینجا با غصه و حسرت از روزایی میگفتم که حالا دوباره دارم شون. خیلی عجیبه، زندگی همینقدر پیچیده و تو در تو و غیر قابل پیش بینیِ... اون موقع من فکرش رو هم. نمیکردم که به فاصله چند ماه دوباره به این روزا برگردم... اون موقع حسرت چیزی رو میخوردم ک خدا الان دوباره بهم داده... میگم رفیق، غصه چیزایی ک نداری رو نخور، شاید ی روزی همینجوری قسمتت بشه...

جالبه حالا الان که توی همون روزا هستم، به حای اینکه به این فک کنم که باباااا تو یه روزی حسرت داشتن اینارو داشتی، یه روزی غصه از دست دادن این روزا رو میخوری، قدر بدون... بیشتر درگیر اینم که چقد خسته میشم و و چقدر شلوغم... کِی میخوام یه شکرگزار کامل باشم و برای هر چیزی شکر کنم؟ از خستگی، کم خوابی، حجم بالای کار و... غر نزنم...؟

کی میخوام آدم شم؟

و به فاصله ی دوماه زندگیم همینی شده که اینجا میخواستم! همینی که اینجا دلم براش تنگ شده بود. پس چرا انقدر حواسم نیست؟

روزی امشبم این بود ک برم این پیامای قبلی رو بخونم و برام ی تلنگری بشه، که به خودم بیام...

من الان دارم آرزوی دو ماه یپشمو زندگی میکنم و حواسم نیست! ببین دیگه بعضی ماها ک کل زندگی مون، شاید خواسته های یه نفر دیگه باشه چقد حواس پرتیم...

چقدر خدا صبوره ک با همه این فراموشکاریا بازم دوس مون داره بازم ب رومون نمیاره...

سلام سلام

صبح بخیر⛅️🌈

امروز مون منور به نگاه حضرت معصومه... :)

شهادت شونم تسلیت میگم...🖤