منِ دور افتاده‌ی من دقیقا توی دو سه سال پیش گیر کرده. همون دختری که چله گرفتنش ترک نمیشد، حین کارهای عملی‌ش ۶ ساعت بدون وقفه ویس استاد شجاعی گوش می‌داد و سعی می‌کرد به دونه دونه حرفای استاد عمل کنه، بیشتر قرآن میخوند و سعی می‌کرد نماز شب هم بخونه :) یادش بخیر چه دختر خوبی و چه روزهای خوب تری بود...

درحالی که تاویل تا صبح بیدار بوده و درس خونده من تازه الان میخوام شروع کنم و بسم الله بگم. داریم شیفت هامونو عوض می‌کنیم🤌

من نمیتونم نگران نباشم، تو بیا دوتایی باهم‌ نگران باشیم🤝

چشممم🥲 به شرطی که رفتی مارو هم دعا کنیااا🫂

دلتنگ اون روزها و حال روحی خوب>>> میفهمم واقعا. با پوست و استخووون. و مطمئنم بچه های اینجام همه درک کردن چون پای صحبت خیلیاشون نشستم. دغدغه ی خیلیامونه. دچار روزمرگی شدن و فراموش کردن خیلی چیزها. از جمله خود واقعیمون.

https://eitaa.com/himayejan/19494 «منِ دور افتاده‌» «یادش بخیر چه دختر خوبی و چه روزهای خوب تری بود...» چرا اینجوری شدیم... چرا؟🥲

به قول سرکار علیه "زندگی روزمره" هعی به زندگیِ روزمره...

دوباره به یکی ویس دادم که قراره با جواب دادنش قلبم بیاد تو دهنم.

https://eitaa.com/mjholat/19167 واقعا زهی خیال باطل🤌

روزِ خاطرات خوب یکی شده با ۳۰ دیِ قشنگ و خاطره قشنگ ترش :)✨