یه نفر بود. که اونم تقریبا مث من بود، ینی اونم زیاد خود واقعیش رو کسی ندیده بود. (البته ون فکر کنم برون‌گرا بود.) ولی من چون خودم دیگه استاد تشخیص تظاهر کردن بودم، فهمیدم و تونستن جوری نزدیکش بشم که خود واقعیش رو کمی بهم. نشون بده و باهام راحت باشه. و شد. و خودشم. فهمید که من براش با بقیه فرق دارم... و خب منم یکم فقط یکم از خود واقعی مو بهش نشون دادم. اینجوری شد که شدیم جفت هم. نه اون برا من لنگه داشت، نه من برای اون...

بماند که دو سه ماهه تقریبا ترکم کرده. و خب منم قبول کردم، سخت بود. دردناک بود. اذیت کننده بود. ولی من داشتم برای از دست دادن آدمی اذیت میشدم که مال قبلا بود. باید قبول میکردم که اون دیگه عوض شده یا حداقل خوشو برای من عوض کرده... اون با آدم یا آدمای جدید زندگیش خوشحال بود. خوشحال هست. منم اروم کشیدم کنار. فقط امیدوارم تو زندگی الانش غرق نشه. اگه فقط یه درصد، فقط یه درصد هنوز اون آدمی که من می‌شناختم توش زنده باشه، میدونم که با این جور زندگی کردن به خودش ضربه میزنه و بس.

گایز من اینارو دارم به عنوان تجربه میگم. اینا تجربه های الان و درد های گذشته ست.

آها یه چیز دیگه. یکی از اخلاقام اینه که جلوی کسی گریه نمیکنم. به جز هیات ها و یه سری مواقع خیلی خیلی خیلی خاص. بخوام واضح تر بگم اینکه اجازه نمیدم کسی اشکم رو از روی ضعف و درد ببینه. عزت نفسم اجاره نمیده... و اون اینو میدونست. حتی خودش که اونقد برام عزیز بود اشکمو فقط تو روضه ی خونه شون دید.

آها نه دروغ چرا؟ یه بارم تو مدرسه موقع خداحافظی با بچه ها دید.

خیلی رو اشکام حساس بود. فهمیده بود جلوی کسی گریه نمیکنم و حسابی حواسش بود تا یه موقع اشکمو کسی نبینه.

اون روزم همه گرم خداحافظی بودیم، یه دفه بغض کردم و اشک تو چشام جمع شد. یکم ازم دورتر بود، تا سرمو آوردم بالا و اشک تو چشامو دید از بین جمعیت خودشو بهم رسوند و تند تند میگفت: نه نه نه نه گریه نکن سرمو بغل کرد و هی میگفت : گریه نکن گریه نکن نذار اشکاتو ببین نذار خودتو نَشکن

ولی خب حدودا یک ماه پیش به خاطر خودش، بعد از تحمل کردن یه عالمه سکوت و چیزی نگفتن. یادآوری خاطراتمون و همه روزا مون. زیر دوش بی صدا و دردناک گریه کردم. گریه کردم، با هق هقِ خفه شده. گریه کردم و تمومش کردم. قبول کردم عوض شدنش رو. قبول کردم دیگه نبودش رو. قبول کردم رفتارای سرد شو. قبول کردم دیگه براش تک دونه نیستم. قبول کردم دیگه مث قبلا براش نیستم. قبول کردم. قبول کردم و همون عزت نفسی که بهم اجازه گریه کردن جلوی دیگران رو نمیده، بهم اجازه ی بیشتر از این ناراحت بودن به خاطرش رو نداد. همون موقع زیر دوش به عنوان یه تجربه سخت تو زندگیم پذیرفتمش.

دروغ نمیگم. الانم اگه برگردم و فیلما مونو ببینم برام سخته. ولی خب نمیبینم.

چتای قدیمی مونم نمیخونم. عکسامونم نمیبینم. خاطرات مونم مرور نمیکنم.

و دارم اینارو میگم. که تهش به این برسم، من بدون اون سختم بود، اذیت شدم و گاهی هنوزم یادش میفتم. ولی در کل برگشتم، شاد تر، قوی تر و پخته تر...

فهمیدم زندگی من انقدر بستگی به اون آدم نداشته! من هنوزم کسایی رو دارم ک برام مهمن. کسایی ک برام خاطره های جدید میسازن. کسایی ک هنوز دوستم دارن و دوستم خواهند داشت.