یك روزی به پسرِ همنام شما یاد میدم بخونه: ابلفضل عشق مادرم،ابلفضل سایت رو سرم..

سوختن وقتی به پای عشق أبی عبدلله باشه خوشه هاا.. قوری سماورای آقا میدونن/کربلاء نرفته هام همین طور!

بسـوزان‌هر‌طـریقی‌می‌پسندی کـه‌آتـش‌از‌تــو‌و‌خاکستر‌از‌من ..

قالی صحن بین الحرمین اگر که بودیم با روزی دوبار تکونده و لول شدن الان انقدر غبار آلود و گِلی نبودیم..قالی های حرمت ما رو ببخشن که همچون مایی رو بهشون نسبت میدیم..

تا قبل از رسیدن به حسین، شهری که در آن به دنیا آمده بود را وطن می دانست؛ اما برای کسی که به حسین رسیده است،وطن یعنی آغوش أباعبدلله، پناهش، نگاهش

قصدم بود این جمله روی عکسی که با این گوشی از گنبد اربابم میگیرم، تبدیل به‌عکس نوشته بشه..اینجا میزارمش تا روزش،، با امید به دعای شما!

کنار باغچهٔ سرویس نشسته بود.. دقیقا همون شکل و شمایل لوتی ها و مشتی های تو فیلما رو داشت. تعریف میکرد که سابقهٔ زندان داره. یك شهر میشناسنش.. مشتی گری و مرامْ معرفتِ زندونیش رو کنار بگذاریم،،،نصیحت قشنگی داشت:« من فقط یك عشق دارم که اسمش اعظمه☝🏻(اشاره به آسمون؛خدا رو میگفت) اسم زیاد داره ولی برای من اعظمه. یادت باشه هیشکی جز اعظم یار و یاور و عشق زندگیت نمیشه.»