همه یادشون اومد شب تولدت بهت زنگ بزنن امام رضا.و این شد که امشب برای اولین بار پشت خطت موندم،همیشه زود برمیداشتی..این شد که سرگذشت امروز رو هنوز برات نگفتم.خیلی حرف برای گفتن داشتم امشب؛ از امروز و دیروز و روز گذشته تر،،خیلی دلتنگیا و حرفا رو سینمه. همه رو جمع کرده بودم که با انتخاب واژه های مناسب زنگ بزنم و برات بخونم..

اگه طبقه های امانت داریِ بین الحرمین،، انسان هم به امانت تحویل میگرفتن،شاید چند روزی روزگار خوش تر میگذشت. به امانت میبُرد امانتداری های حسین، ما رو از دست دلتنگی ها،گناهُ افکار بی– پایان.

‌

_تمام عمر دنبال شاهد گشتی که رنجت را باور کند؟ علی‹ع› مگر آنجا نبود؟

ابی عبدالله ؛ اشک مرا هر وقت میبینی تفضل کن وقتی که گریه میکنم یعنی گرفتارم :) . .

کاش دلتنگی هم با چایی نبات حل میشد : )

هرچه که بود،،، عباس نمیخواست فقط یکبار فدای حسینش شود، میخواست ذره ذره ذوب در حسین شدن را بچشد، تا بتواند بعد از معراج،عِطر حسین را، حتی در محلهٔ ارمنی‌هاپخش کند..

هر موقع و هرجا و در نهایت توسط هر ایکس و ایگرگی احساس اضافی بودن و شك و ناراحتی توی وجودتون کردید،،یادتون باشه شما فقط برای خدا متولد شدید.. اصلا قائدهٔ دنیا اینکه به شما ثابت کنه شما هیچ کس و کاری غیر از خدا ندارید؛ حواسی که این وسط پرت شه و ناشکری کنه متحمل ضرر شده. و نهایتا این شمایید و این خدا..

*