eitaa logo
حُفره
565 دنبال‌کننده
250 عکس
33 ویدیو
2 فایل
به نام تو برای تو . مبارکه اکبرنیا هستم. شیمیستِ روانشناسی‌خوانده که عاشقِ کتاب 📚 و محتاجِ کلمه✍️ است. مشغول به شغل‌های شریفِ همسری، مادری و استادیاری مدرسه‌ی نویسندگی مبنا https://daigo.ir/secret/41456395944 . در بله: https://ble.ir/hofreee
مشاهده در ایتا
دانلود
آخر بابایی رو آوردی که پوشکتو عوض کنه؟ عخخخی! بشِش بگو از حالا به بعد زود به زود عوضت کنه یه وقت بو نگیری خاله‌جون :) @hofreee
هدایت شده از مجلهٔ مدام
فروش ویژه‌ی آغاز شد! ⏳از امروز(۱تیر) به مدت یک‌هفته، می‌توانید شماره‌ی ششم را با ۲۰درصد تخفیف تهیه کنید. سفارش مجله، از طریق فروشگاه مدام👇 www.modaammag.ir/shop مدام؛ یک‌ ماجرای دنباله‌دار | @modaam_magazine
نمی‌دانم روز چندم است. فقط دلم یه سوگواری دسته‌جمعی می‌خواهد. همه دست بیندازیم گردن هم و تا جان داریم اشک بریزیم. یک آغوش به گرمی و امنی یک هم‌وطن. البته اشک نه از سر ضعف و داغ‌ دیدن؛ بلکه سوگواری فقط زیر پرچم امام حسین(ع) و برای روضه‌ی او و خاندان پاک و مطهرش. کاش زودتر محرم امسال برسد. ما خیلی حرف‌ها داریم که نگفتنش مثل تیغ تیزی دارد گلویمان را می‌بُرد. حرف‌هایی که فقط این خانواده‌ی عزیز می‌فهمند. و می‌دانیم حرف‌ها را که بزنیم و اشک‌ها را که پاک کنیم، دیگر تک‌تک‌مان موشکی پهبادی چیزی می‌شویم و روی سر دشمن خراب! ۲ تیر ۰۴ میم. الف @hofreee
آتش‌بس. نقطه گذاشت و دفتر را آرام بست. آنقدر آرام که خون‌های درون دفتر به بیرون شُره نکند. ۳ تیر ۰۴ میم‌‌. الف @hofreee
من آدم سیاسی‌بلدی نیستم که نظریه بدهم و تحلیل کنم. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این جنگ برای من مواجهه با خودم بود بر سر وطن! نصف بیشتر جنگ من درونی بود. سال‌ها در روضه‌های امام حسین(ع) نشستم و ادعا داشتم که اگر من بودم چه‌ها که نمی‌کردم اما حالا بهتر فهمیده‌ام کدام شخصیت سال ۶۱ هجری هستم. حالا پرده‌ها کنار رفته و با خودواقعی‌ام در جنگ زیر موشک‌باران رو به رو شده‌ام. بیشتر از شهدا و خرابی‌های کشور، جمع کردن جنازه‌ی خودم در شهر و به کول کشیدنش برایم سخت بود. اینکه حرف زدن چه آسان است و عمل کردن وقتی جان و مال و فرزندانت یقه‌ات را گرفته‌اند، چقدر سخت. بعد از سه چهار بار راهیان‌ نور رفتن تازه فهمیده‌ام که شهادت چیست و باید جان بکنم تا شاید کمی دست‌هایم به آن قله برسد. تازه کلمات برایم کمی واضح شده و فهمیده بودم چه راه سختی درپیش دارم. داشتم با تعلق‌ها می‌جنگیدم که با آتش‌بس از جا پریدم. ولی حالا که چند ساعت گذشته به خودم می‌گویم چه چیزی عوض شده؟ مگر نه اینکه جنگ من بیشتر با خودم بود؟ مگر نه اینکه باید پدافندها و موشک‌های درونم را بسازم و تقویت کنم برای جهاد اصلی؟ پس چه جای یاس و ناامیدی‌ست؟ دیر هم این‌ها را فهمیده‌ام. بایستی سال بعد اگر توی روضه‌ی آقا نشستم مطمئن باشم که جای شخصیت بهتری را می‌توانم بگیرم. شخصی که به کربلا لااقل رسیده باشد. @hofreee
همه‌مون حال بچه‌ی بی‌مادری رو داشتیم که کنج اتاق ایستاده و با سرآستین اشکاشو پاک می‌کنه. منتظر بودیم بابامون بیاد دستی به سرمون بکشه و بگه: " من هستم باباجون. غصه نخور". آقاجان! پدر عزیز ما! دیگه این همه ما رو تو بی‌کسی و یتیمی نذارید. چشامون خشک شد به در. الحمدالله. @hofreee
عکس‌های جدید را یکی یکی به دیوار چسباند. لباس مشکی‌اش را از روی صندلی برداشت که بپوشد. دورخیز کرد و به دیوار رو به رویش نگاه کرد. در همین یک سال عکس‌ها داشت تا به سقف می‌رسید. مثل گیاهی که رشد کند و بالا برود. دکمه‌هایش را یکی یکی بست. شانه‌هایش سنگین‌تر از قبل بود. بغض مثل پیرزنی سر راه گلویش نشسته بود. صدای دسته و طبل و سینه‌زنی از پنجره پاشید تو. با خودش زیرلب زمزمه کرد " شاید سال بعد محرم شد... " زل زد توی چشم‌های مردِ عکِس وسطی که با لبخند و دستی زیر چانه نگاهش می‌کرد. " مگه نه حاجی؟" حس کرد خنده‌ی مردِ درون عکس عمیق‌تر شد و چشم‌هایش سوسو زد. @hofreee
بچه‌داری نباید باعث سکون و سکوت زندگی‌مان شود. نباید بگذاریم زندگی از مزه بیفتد و یخ کند. @hofreee