•
امروز، روضهی دستهایی مادرانه است. همانقدر که احساسی، منطقی هم. حماسی هم.
«راهش را من میدانم». گفت و بعد دستش را به سینه کوبید. نشست. پسرها چشم به دستانِ مادر دوخته بودند که گره بقچهاش را باز میکرد. میدانستند همین دستها گرهِ نه گفتن دایی را هم میگشاید. دستها به پنجاه سال مهارتِ مادرانگی، شانه شدند و در زلفِ چند دهسالگیِ پسرها پیچیدند. سرمه شدند و چشمانِ بنیهاشمی را قاب گرفتند. مُشک شدند که بنشینند بر گلبرگِ تنهایشان. دستهای مادر، پسران را آمادهی نبرد نه! مهیای بزمِ بزرگی میکرد. دو اسماعیلِ رشید و تنومندی را به میدان میفرستاد که تلفیقِ شجاعت حیدر و جعفرند. باید آراسته میبودند! انگشتان مادر، تاج ابرویشان را صاف میکرد و لاحول میخواند. میگفت شیرِ غیرت دادمتان برای چنین روزی. چقدر بزرگ شدهاید. چقدر زیبا. چقدر آمادهاید برای تقدیم. بوسه زدند به دست مادر: «گفتید راهش را میدانید. ما مشتاقیم به فدا شدن. به پیوستن به برادرمان علیاکبر». دستانش ستارههای آسمان را جمع کرد و صدقه داد برای پسرانش. لاحول ولا خواند و نفسش چرخید دور قد و بالایِ جوانانش. اللهم لا نعلم منها الا خیرا گذاشت پرِ شالشان و گفت: «به دستِ شکستهی مادرش قسمش دهید. به خدا سپردمتان». و پردهی خیمه را انداخت.
من به حالِ مادرانهی آن دستها فکر میکنم. به آخرین باری که پسرها را در آغوش گرفتند. بعد عمامه دور سرشان پیچیدند و کلاهخود و زره تن کردند. من فکر میکنم به دستهایی که به دعا بلند شد و تمامِ جانش اللهم تقبل منا؛ همان زمان که دستِ پسرانِ حیدر کرار در میدان حرامی هلاک میکرد. همان دستها که حتی یکبار پارچهی خیمه را کنار نزد تا از میان چکاچک شمشیرها، بازهای شکاریِ عبدالله را ببیند. فکر میکنم به بیجانی و شرمندگیِ دستهای برادری، که جوانانِ تکه پارهی خواهر را به خیمهها آورد. اما هرچه چشم گرداند، خواهری ندید که در آغوش گیرد و عذر بخواهد.
جانم به فدایِ اقتدار آن دستهای فاطمی. که نه لرزیدند برای تقدیمِ پسرها، نه در هم پیچیدند. که خودشان پسرها را آراستند آنچنان که مادران برای حجله، دامادها را.
دستهایی که روزی بوسهگاه حیدر بود و ساعتی بعد، بوسهگاهِ طناب میشود...
«آنا نعمتی»
#امام_حسین
|
@ianashid
