با شعر رسیدم خدمتتون ؛) مدت مَدیدی میشد که جوهر شعر نویسیم خشک شده بود و هرآنچه از دیده می‌گذشت کلمه نمیشد بیاد رو کاغذ .. تا اینکه امروز موفق به سعی بسیار گشتم :>>>

تورا ازدور هم دیدن برایم میشود رویا !

اگر ناگاه از قلبت مرا بیرون کنی جانا ..

اگر روزی همین رویا ، همین رویای ممنوعه ،

همینکه غرق موهایت ، به دورم از غم و کینه..

شود کابوس بی رحمی کِشَد جان از بدن بی مهر ..

نشانش میدهم عاشق ، ندارد ترسی از کافر !!

اگر کفر خدا این است ؛ همینکه عاشقت باشم..

منِ کفران نعمت گوی را عاشق کُنَم ، عاشق !؛)

- توی یه محفل نویسندگی بودم و استاد ، چالش برگذار کرده بود . به این سبک که یک درد را به صورت ادبی بیان کنید . هرکس ایده ای میداد . ساکت نشسته بودم و با سردردی کنار می آمدم که چند دقیقه ای میشد گریبانم را گرفته بود ؛ ناخودآگاه انگشت اتهامش سمت من چرخید و با لبخندی شیرین از من خواست که در چالش شرکت کنم. زمان و مکان به اشاره ای از دستم در رفت ، نمی‌دانم چه شد یا چگونه جمله بندی کردم . قصد داشتم بیان کنم که سرم درد می‌کند و از خیرِ من بگذرد که ناخودآگاه همان را ادبی بیان کردم ! - درد سینه ی پیشانی ام را می‌درد ..! چند دقیقه ای نگاهم کرد ، انگار نا امید شده بود . هنوز لب باز نکرده بود که صدایی از اخرِ محفل بلند شد - چقدر قشنگ .. مایل بودم لبخند بزنم ، تشکر کنم یا برای جمله ای بهتر فکر کنم ولی مشکل همان بود ... درد سینه ی پیشانی ام را میدرید ..!؛)

مهمون ناخونده؛>