سی روز‌ و اندی هست که گم شدم ؛ باید توی مسافت ِ صحن انقلاب تا گوهرشاد خودمو پیدا کنم . از صحن پیامبر برگردم جلوی چایخونه صحن کوثر وایسم و چشمامو ببندم و به ضربِ برخورد استکان و نعلبکی ها‌ گوش بدم و زیر لب زمزمه کنم ؛ رسیدم تا حرم گویی کسی میگفت در گوشم بیا ای خسته از دنیا که من باز است آغوشم *

ء گوشه ی آستینم‌ بی‌قراری میکنه تا کنار ضریح چشممو پاک کنه.. آقایِ هشت /*

طعم چایی‌ِ سماورِ خونه‌ی مامان‌جونم ؛ ی لول دیگه ای از چایی هست >>>

*/ ضمیمه..

ء اما چایی چایخونه ی حرم حلّالِ مشکلات پرومکسه :)))

امسال اردیبهشت برام سراسر غم بود . برعکس پارسال که رنگ رخسار خبر میداد از سِرِ درون ، انگار عطر خاطرات ِ خوش گذشته حالا ناخوشم کرده .

ی کلمه از اردیبهشت گفتم یک قصه ی جدید و متفاوت برام تراشید اردیبهشت هر سال برای من حکایت ها داره ‌.

خدایِ آسمون بیکران ؛ وَ أَنتَ الغَنیُ وَ أَنَا الفَقیر ، وَ أَنتَ القَوىُ وَ أَنَا الضَعیف . .

خدای روز های ابری ؛ میون همه ی صداها و‌نغمه ها، در بسط سخن‌ های بی انتها من به سکوت تو گوش می‌دهم ‌.

یک نفر گفت ؛ خدا ، کاش که عاشق بشوم شد و در پیچ و خم عشق خدا را گم کرد . #سیدتقی‌سیدی

اجزای حسن زیر و زبر می شود ز خط جز پیشگاه جبهه و دولتسرای چشم