برات آرزو میکنم هیچوقت، هیچوقت، هیچوقت از غمِ زیاد به خواب نری، آرزو میکنم خدا نذاره حیف بشی تو هیچ جای اشتباهی، آرزو میکنم که قلبی رو برای پناه داشته باشی، آرزو میکنم هم مسیر آدمایی باشی که قضاوتت نکنن، آرزو میکنم صبور باشی... که صبر همه‌ی ماجراست عزیز دلم.

تجربه‌ی این چند سال زندگیم؟ فهمیدم آدما صداقت نمی‌خوان، سیاست می‌خوان... ولی من چی؟ متنفرم از بازی‌هایی که اونا بلدن، و هنوزم دلم می‌خواد به اصالتی بچسبم که زیر پای سیاست له می‌شه..!

گفت چگونه ای؟ گفتم: در من امیدی بسیار همراه با نَمی اَشک کَمی رنج و بی حوصلگی پیدا می‌شود..!

علیِ(ع) مردمِ ایران؛ تولدتون مبارک. تولدت مبارک، شاهنشاهِ دل های خسته و بی‌ سرپناهِ ما مفلوکینِ معاصر! تولدت مبارک آقای امام رضا...

بعضی وقت‌ها آدم کلمه نداره، یا اینکه به هر چی فکر می‌کنه، برای توصیف حالش کمه، ناچیزه. آقای امام رضا من کلمه ندارم براتون، ولی شما به دنیا اومدین که ضامن دل‌های ما باشین، دل‌ و روح ما اهلی درگاه شما شده، اگه شما نبودین الان معلوم نبود حال دل خیلی از ما چی می‌شد، ماهایی که هروقت دیگه خیلی کم بیاریم می‌گیم بذار برم دخیل ببندم به حرم امام رضا، بالاخره اون بلده یه جوری که خودمم نمی‌دونم چه جوری، نجاتم بده...

این آهنگ منو می‌بره بیست سال قبل، وقتی هنوز مادربزرگم زنده بود، و من نوه‌ی ته‌تغاریِ بازیگوشی بودم که دور و برش وول می‌خوردم. همون‌وقتا که صدای آرومش با زمزمه‌ی همین شعر، خونه ی کاه گلیش رو پر می‌کرد..!

یه جا باید بدجور تو ذوقت بخوره، تا بزرگ شی؛ این قانونشه..!

[هیچ‌کس نمیاد نجاتت بده] هیچ‌کس نمیاد بگه: بالاخره نوبت توئه... هیچ اتفاق خاصی تو رو یک‌دفعه‌ای پرت نمی‌کنه وسط زندگی رویایی‌ای که می‌خوای... اگه منتظری دنیا برات معجزه کنه، فقط وقتت رو هدر میدی. واقعیت اینه که حال خوب، موقعیت خوب و آینده‌ای که می‌خوای، همه‌ی این‌ها ساخته می‌شن، نه پیدا. و اون سازنده فقط و فقط خودتی. اگه خودت نسازی، هیچ‌کس دیگه‌ای هم برات نمی‌سازه عزیزدلم...

رویای من؟ یه پاترول خوشگل، سبز و کرم... یه آخر هفته دنج، با آدم‌هایی که دوستشون دارم تو دل زاگرس عزیز و با اصالت. همین... نه بیشتر، نه کمتر.