سلام بله درسته غیر از سند احادیث، بعضی از روایات در یک مورد خاص گفته شده، و نمیشه به این راحتی اون رو عمومیت داد. در کل یک علم منسجم ازش در نمیاد؛ ولی درصورتی که سند صحیح باشه و بشه اون رو تعمیم داد، عمل به توصیه‌های بهداشتی ائمه و طب سنتی خیلی هم خوبه(ریز نظر یک فرد متخصص)

#معرفی_کتاب 🔹صدسال تنهایی🔹📚 #نشر_امیرکبیر ✍🏻به قلم گابریل گارسیا مارکز 📍معرفی از #نیل صدسال تنهایی، روایتگر یک خانواده است، خانواده‌ای که با وقوع انقلاب صنعتی و تشکیل جبهه چپ و راست( همون اصلاح طلب و اصول گرای خودمون یه جورایی!)، تحولات شخصیتی زیادی در فرهنگ خانواده رخ میده و بنیان های خانواده سست و متزلزل میشه اما مادر خانواده تا لحظه های آخر عمرش، درست شبیه یک ستون تمام‌عیار،تمام فرزندان رو کنار هم و با سنت های خانواده، جمع میکنه که من محوریت نقش زن در این داستان و معرفی این الگو رو خیلی دوست داشتم. کتاب نسبتا طولانیه و ۴۸۰ صفحه هست و برای شروع کتابخوانی، پیشنهاد نمیشه، اما اگر عاشق دونستن جزئیات ریز روایت ها هستید و یه مقداری هم به تاریخ و جامعه‌شناسی علاقه‌مندید، بهتون پیشنهاد میکنم. https://eitaa.com/istadegi

ابوصالح، دندان‌پزشک اهل غزه: موضوع اصلا اغراق کردن یا ترند شدن نیست. اگر ظرف ۴۸ ساعت، غذا، نوشیدنی، شیر خشک و آرد وارد غزه نشود، اخبار بزرگ‌ترین قتل عام تاریخ را روی صفحه نمایش خود خواهید دید. پ.ن: ما زندگیمونو می‌کنیم، غذا می‌خوریم، میگیم، می‌خندیم... ولی یادتون باشه آه مردم غزه دامن همه ما رو می‌گیره، مطمئن باشید.‌..

بله دقیقا. الان بعضی پزشکان میتونن تخصص خودشون رو در رشته طب سنتی ادامه بدن که خیلی هم خوبه. کاملا درسته... فقط خدا می‌دونه توی دوران کرونا، رعایت نکردن این بزرگواران و لجبازیشون با وزارت بهداشت باعث ابتلا و فوت چند نفر شد... جالبه که من توی یک کانالی عضو بودم که ادمینش به شدت طرفدار طب اسلامی و مخالف وزارت بهداشت بود، توی دوران کرونا چند بار اخبار نادرست و اشتباه منتشر کرد و وقتی به ادمین تذکر دادم، بلاک شدم🙄

سلام خیلی پرسیدید. ۱. کمک مالی به خیریه‌های معتبر مثل حساب ایران همدل. ۲. دعا، دعای زیاد، دعای با تضرع و اضطرار، خواندن سوره فتح و دعای توسل و دعای ۱۴ صحیفه سجادیه ۳. کار رسانه‌ای و جلوگیری از فراموش شدن رنج مردم غزه

باید هی تکرار کنید، هی بگید، نذارید مردم یادشون بره توی غزه چه اتفاقی می‌افته. باید انقدر بگید که مردم با قلب سوخته دعا کنن، از ته دل دعا کنن. این که من گفتم آه غزه دامن ما رو می‌گیره یه هشداره، یه نهیبه به خودم اول از همه، برای القای ناامیدی نیست. یه ضربه به وجدانمه تا یادم نره چه مسئولیتی دارم.

📚 #حماسه_حسینی «در روز جمعه‌‏ای در شام نماز جمعه است. ناچار خود یزید باید شرکت کند، و شاید امامت نماز را هم خود او به عهده داشت؛ این را الآن یقین ندارم. اول آن خطیبی که به اصطلاح دستوری بود، رفت و هرچه قبلاً به او گفته بودند گفت؛ تجلیل فراوان از یزید و معاویه کرد، هر صفت خوبی در دنیا بود برای اینها ذکر کرد و بعد شروع کرد به سبّ کردن و دشنام دادن علی علیه السلام و امام حسین به عنوان اینکه اینها- العیاذبالله- از دین خدا خارج شدند، چنین کردند، چنان کردند. زین‌العابدین از پای منبر نهیب زد: «ایهَا الْخَطیبُ! اشْتَرَیتَ مَرْضاةَ الَمخْلوقِ بِسَخَطِ الْخالِق» تو برای رضای یک مخلوق، سخط پروردگار را برای خودت خریدی. بعد خطاب کرد به یزید که آیا به من اجازه می‌دهی از این چوبها بالا بروم؟ (نفرمود منبر. خیلی عجیب است! به قدری اهل بیت پیغمبر مراقب و مواظب این چیزها بودند! مثلاً در مجلس یزید، نمی‌گوید: یا امیرالمؤمنین! یا ایها الخلیفة! یا حتی به کنیه هم نمی‌گوید: یا اباخالد! می‌گوید: یا یزید! هم زین‌العابدین و هم زینب. در اینجا هم نفرمود که اجازه می‌دهی من بروم روی این منبر؟ یعنی این که منبر نیست؛ این چوبه‌ای سه پله‌‏ای که در اینجا هست که چنین خطیبی می‌رود بالای آن و چنین سخنانی می‌گوید، ما این را منبر نمی‌دانیم. این چهارتا چوب است.) اجازه می‌دهی من بروم بالای این چوبها دو کلمه حرف بزنم؟ یزید اجازه نداد. آنهایی که اطراف بودند، از باب اینکه علی بن حسین، حجازی است، اهل حجاز است و سخن مردم حجاز شیرین و لطیف است، برای اینکه به اصطلاح سخنرانی‌‏اش را ببینند، گفتند: اجازه بدهید، مانعی ندارد. ولی یزید امتناع کرد. پسرش آمد و به او گفت: پدرجان! اجازه بدهید، ما می‌خواهیم ببینیم این جوان حجازی چگونه سخنرانی می‌کند. گفت: من از اینها می‌‏ترسم. این قدر فشار آوردند تا مجبور شد؛ یعنی دید دیگر بیش از این، اظهار عجز و ترس است؛ اجازه داد. ببینید این زین‌العابدین که در آن وقت از یک طرف بیمار بود (منتها بعدها دیگر بیماری نداشت، با ائمّه دیگر فرق نمی‌کرد) و از طرف دیگر اسیر، و به قول معروفِ اهل منبر چهل منزل با آن غُل و زنجیر تا شام آمده بود، وقتی بالای منبر رفت چه کرد! چه ولوله‌‏ای ایجاد کرد! یزید دست و پایش را گم کرد. گفت الآن مردم می‏ریزند و مرا می‌کشند. دست به حیله‌‏ای زد. ظهر بود، یکدفعه به مؤذّن گفت: اذان! وقت نماز دیر می‌شود. صدای مؤذّن بلند شد. زین‌العابدین خاموش شد. مؤذّن گفت: «اللهُ اکبَرُ، اللهُ اکبَرُ»، امام حکایت کرد: «اللهُ اکبَرُ، اللهُ اکبَرُ». مؤذّن گفت: «اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللهُ، اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللهُ»، باز امام حکایت کرد، تا رسید به شهادت به رسالت پیغمبر اکرم. تا به اینجا رسید، زین‌العابدین فریاد زد: مؤذّن! سکوت کن. رو کرد به یزید و فرمود: یزید! این که اینجا اسمش برده می‌شود و گواهی به رسالت او می‌دهید کیست؟ ایهاالناس! ما را که به اسارت آورده‌اید کیستیم؟ پدر مرا که شهید کردید که بود؟ و این کیست که شما به رسالت او شهادت می‌دهید؟ تا آن وقت اصلاً مردم درست آگاه نبودند که چه کرده‌اند. آن وقت شما می‏‌شنوید که یزید بعدها اهل بیت پیغمبر را از آن خرابه بیرون آورد و بعد دستور داد که آنها را با احترام ببرند. نعمان بن بشیر را که آدم نرم‌تر و ملایم‌تری بود، ملازم قرار داد و گفت: حداکثر مهربانی را با اینها از شام تا مدینه بکن. این برای چه بود؟ آیا یزید نجیب شده بود؟ روحیه یزید فرق کرد؟ ابداً. دنیا و محیط یزید عوض شد. شما می‏‌شنوید که یزید، بعد دیگر پسر زیاد را لعنت می‌کرد و می‌گفت: تمام، گناه او بود. اصلاً منکر شد و گفت من چنین دستوری ندادم، ابن زیاد از پیش خود چنین کاری کرد. چرا؟ چون زین‌العابدین و زینب اوضاع و احوال را برگرداندند. #شهادت_امام_سجاد علیه‌السلام تسلیت باد🥀