سلام عذرخواهم اشتباه متوجه شدم ولی همینم اینطور نیست، جامعه‌شناس‌های نسل اول و مکتب ساختارگرایی بیشتر اینطوری بودن، وگرنه اتفاقا پارادایم‌های انتقادی گرایش‌های انقلابی دارند.

خوش آن کسان که دلی شادمان کنند🌱 "تا توانی به جهان خدمت محتاجان کن به دمی یا دِرَمی یا قلمی یا قدمی" 🔸جهت کمک به گروه جهادی حضرت فاطمه‌الزهرا(س) می‌توانید وجـوه خود را به شماره کارت زیر واریز نمایید. ←بر روی شماره کارت بزنید. 💳

5892107050049819

📌وجوه واریزی شما در زمینه‌های عمرانی، فرهنگی، آموزشی و... در گروه جهادی حضرت فاطمه‌الزهرا(س) مورد استفاده قرار میگیرد. #معاونت_جهادی #عهد_خدمت |گروه جهادی حضرت فاطمه‌الزهرا(س)| 📱ایتا | تلگرام | اینستاگرام |بسیج دانشجویی دانشگاه اصفهان| 📱ایتا | تلگرام | اینستاگرام | توییتر

بچه‌های گروه جهادی دانشگاه اصفهان فردا صبح دارند میرند منطقه بازفت، برنامه‌های مختلف عمرانی و فرهنگی و آموزشی رو قراره اجرا کنند. متأسفانه آقایون مسول توی دانشگاه، این بار هم مثل راهیان‌نور زدن زیرش و قرار نیست حمايت بکنند، ولی بچه‌ها قراره در هر صورت به فعالیت شون ادامه بدن. اگر می‌تونید، کمک بکنید... منطقه و روستاهاش به شدت نیاز به کمک دارند.

📚 رشته علوم سیاسی به نظرم بهتره برای این رشته کمی از تجربه و زندگی خودم بگم تا دستتون بیاد کلا این رشته چیه! رشته علوم سیاسی از اون دسته از رشته هاست که من نوعی کل زندگیم دلم میخواست برم و درسشو بخونم. وقتی وارد رشته معارف شدم قبلش خیلی مشاوره رفتم اما پدرم چون خودش درس خونده توی همین رشته بود پیشنهاد داد مقطع کارشناسی را معارف بخونم و اما چرایی این موضوع را وقتی فهمیدم که چندسال بعدش هنگام تحقیق برای وارد شدن به رشته علوم سیاسی از اساتید مختلفی مشورت گرفتم. توی متن قبلم گفتم تا وقتی رشته معارف میخونی مثل یه دیده بان پایین دکل میمونی. طی مشورتام فهمیدم که مقطع کارشناسی از اون دست مقاطعیه که چون هرکدوم از ما از دبیرستان وارد یه فضای کاملا متفاوت میشیم و خوب قائدتا دختر و پسر قاطی و اساتیدم که همه اکثرا از دم غرب زده به احتمال خیلی زیاد اگر آدم کم مطالعه و کسی باشیم که توی مباحث دینیش میلنگه امکان داره اعتقاداتش دچار چالش بشه و بعدشم که انقلاب و اینارا ببوسه بگذاره کنار، این اتفاق توی رشته‌های علوم سیاسی و جامعه شناسی بیشتر میوفته. و اما رشته علوم سیاسی از دور اسمش خیلی قشنگ و توهم زاست اما از نزدیک هیچی برای یادگیری نداره یعنی داره ها اما ما متاسفانه استاد خوب نداریم خیلی. اگر فکر میکنیم علوم سیاسی یعنی بحث کردن دائمی سر کلاس راجب اتفاقات روز و سیاست و اینا سخت در اشتباهید. علوم سیاسی یعنی یادگیری علم سیاست خوب علم سیاست از دید دانشگاه های ما چیه علم غرب چون ما هنوز چیزی به نام سیاست اسلامی به صورت رسمی نداریم. خوب چی میشه وقتی ما سیاست غرب را مطالعه کنیم باز این میگم بسته به استاد و سطح افراد داره. اکثرا اساتید از غرب و نظریات مختلف دنیای مدرن تعریف میکنند و مفاهیم را جوری بهتون میگن که نتیجش میشه برخی سیاست مدارای کشورمون که کلا مغزشون روی غرب گیر کرده. خوب په اینجا پیشنهادم چیه اینکه مقطع کارشناسی را به ثبات رسوندن مبانی دینیتون بپردازید که بعدا توی هر رشته‌ای بتونید منطق دینی قوی داشته باشید. بله میدونم اگر چهارسال کارشناسی را رشته مربوط به همونی که قرار ارشد بخونید برد بیشتری داره اما رشد بیشتر یعنی سختی بیشتر. علوم سیاسی از ارشد به بعد شاخه‌هاش متفاوت میشه از بین الملل تا... اما همش توی یک مایه‌ است. به نظرمن رفتن توی رشته علوم سیاسی به یه هدف بزرگ نیاز داره. یه باری توی سخنرانی رهبری شنیدم که ایشون مضامینی به این شکل گفتند ما سیاست مدار و سیاست اسلامی درست تو کشورمون نداریم. و همین برای من ایجاد هدف کرد که برم معارف بخونم و بعد از اون علوم سیاسی که بتونم اینهارو باهم در آینده تلفیق کنم. راستش زیاد خوشم نمیاد از بازار کار بگم چون به نظرم مسخره ترین حرفه کسی که با علاقه و استعداد وارد کاری بشه میتونه خودش با طرح و ایده‌های جدید توی رشته اش کار جدید ایجاد کنه. کسی هم که برای پول درس میخونه که از همین تیریبون بهش میگم خداقوت. و اما یه نکته‌ای که من بهش رسیدم. طی مطالعاتم و دروس اندیشه غرب که خوندم دیدم نظریه پردازای مهم علم سیاست توی غرب اکثرا دیندارای خوبی هم بودن البته توی دین خودشون. مثلا آگوستین یه مسیحی و کشیش بوده و میاد نظریه میده یا برخی دیگه که یهودی بودن و خاخام و... اینا را گفتم که بدونید من بعد از خوندن این رشته فهمیدم خوندن علم سیاست مهم نیستن چرا چون ما نظریات آدمای غربی با ادیان دیگه که بر اساس حال خودشون حرف زدن را میخونیم و بعد انتظار داریم روی جامعه‌مون پیاده کنیم. بزرگ ترین سیاست مدار تاریخ معاصر ما رهبری هستند. توی تاریخ زندگی ایشون لحظه‌ای نیست که ببینید ایشون درس علوم سیاسی خونده باشند اما ایشون از همه نظریه پردازا و بقیه قدرترن چون دین اسلام جهت کامل را میده. اینارا نگفتم که بگم نرید علوم سیاسی اما هدفتونا اول مشخص کنید. بنده بعد از گذروندن رشته علوم قرآن و حدیث الان دارم اندیشه سیاسی در اسلام میخونم اما اگر جامعه ما مدرک محور نبود قطعا با رشته های معارف هدف سیاست اسلامی را ادامه میدادم. بازم میگم دانشگاه به آدم هیچی یاد نمیده فقط یه سری کد به شما میده. اگر آدم دست پری باشی و اهل مطالعه سر هرکلاسی به جای اینکه پیرو باشی میشی پیشرو یعنی چی یعنی به جای چشم بسته حرفای استاد را پذیرفتن قدرت تحلیل داشته باشی و یا حرفی برای گفتن. راستی شنیدید میگن سیاست پدر و مادر نداره، راست گفتن سیاست غرب هیچی نداره فقط سیاست اسلامه که پر از مفهومه. خلاصه در آخر یه توصیه ریزم دارم براتون که به اینم فکر کنید توی حکومت بزرگ جهانی امام زمان«عج» شما چقدر قراره به درد بخور باشید. اگر موافق بودید و دلتون میخواست حاضرم گاهی توی کانال برای اثبات این چیزایی که گفتم مباحث علوم سیاسی را کمی به صورت علمی بازش کنم #انتخاب_رشته

البته یه نکته درباره این حرف صدرزاده بگم... کلا فضای دانشگاه فضاییه که اگه اعتقاداتت محکم نباشه و مبنای عقلی نداشته باشه، از دست میری، چه توی جامعه‌شناسی چه توی پزشکی. ولی دلیل نمی‌شه حتما کارشناسی رو بری معارف یا الهیات بخونی. چون به شدت معتقدم مقطع لیسانس خیلی مهمه و اگه درباره یه رشته جدی هستید، حتما حتما از لیسانس شروعش کنید. وگرنه ممکنه بعد توی رشد ضعف‌های علمی بزرگ داشته باشید و مبنای اون رشته رو نفهمیده باشید(مگر اینکه قبلش خیلی درباره رشته مطالعه داشته باشید). درباره تقویت مبانی هم، این کار رو باید قبل دانشگاه انجام بدید، با مطالعه کتاب‌های شهید مطهری و رهبری و طرح ولایت و...

سلام🥰 عیدتون مبارک✨

⚫️ پیامبر از زبان سیدالشهدا علیه‌السلام این عبارات زیبا، بخش کوچکی از ویژگی‌های رفتاری پیامبر اکرم (ص) است که از زبان حضرت سیدالشهداء (ع) توصیف شده: 👈 «دائمُ الفکر» بود؛ همیشه در تفکر بود، هرگز از فکر کردن خسته نمی‌شد؛ 👈 «مُتِواصِلُ الأحزانِ» بود؛ یعنی همواره در غمِ شیرینِ باوقاری فرو رفته بود و معلوم میشد که غم متصلی است و بخش اعظم این غم، در دل پیامبر(ص) بود؛ در حالیکه معمولاً بر لبش، لبخند جاری بود؛ اما غمِ سنگین و ریشه‌داری در دل همراه او بود. آیا غمِ ناشی از درکِ یک حقیقتِ بزرگ بود؟ غمِ مردم بود؟ 👈 «لِیسَت لَهِ راحةٌ» هرگز پیامبر را بی‌دغدغه نمی‌دیدیم، همیشه دغدغه‌ی چیزی داشت. 👈 «طَویلُ السَّکت» یعنی اهل سکوت‌های طولانی بود. 👈 «لایَتَکَلَّمُ فی غَیرِ حاجَةٍ» جز زمانی‌که لازم و مفید بود، سخن نگفت. بنای پیامبر بر سکوت بود، اِلّا وقتی‌که حرف زدن، ضرورت و فایده‌ای می‌داشت. 👈 لَیِّن و اهل مدارا بود. اما تو خالی و بی‌اراده نبود. باوقار بود، در عین حال ترسناک هم نبود. پیامبر همیشه در بین ما حُرمت و ابهّت داشت، اما هیچ‌وقت از او نمی‌ترسیدیم. 👈 نعمت هرچند اندک، نزد او بزرگ بود. بدِ هیچ‌کس و هیچ‌چیز را نمی‌گفت. هرگز برای امر دنیوی و برای منافع خود عصبانی نشد. هرگز قاه‌قاه نخندید اما همواره تبسّم بر لب داشت، ظاهر و باطنش با مردم یکی بود. در خلوت و جلوَت یک شخصیت داشت. 👈 رفتارش در جامعه با مردم چگونه بود؟ بنای پیامبر بر دوستی و جذب و وحدت و محبت و اُلفت با مردم بود، نه ایجاد نفرت. «کانَ یُؤَلِّفُهُم و لایُنَفِّرُهُم». 👈 «مَن سَألَهُ حاجَةً لَم یَرجِع إلا بِها أو بِمَیسورٍ مِنَ القَولِ» هرکس به پیامبر رجوع می‌کرد و از او چیزی و کمکی می‌خواست، محال بود که بی‌جواب و با دست خالی برگردد. پیغمبر اگر داشت، می‌داد و اگر نداشت، او را با کلماتِ زیبا بدرقه می‌کرد، از او عذر می‌خواست، به او آرامش می‌داد و به‌گونه‌ای سخن می‌گفت که از دادنِ آن چیز هم نزد آن فرد عزیزتر بود. 👈 هیچ‌کس از محضر(ص) پیامبر ناراحت بیرون نمی‌رفت، حتی دشمنانش وقتی نزد ایشان می‌رفتند و در ساحت قدس او قرار می‌گرفتند، از جلسه که بیرون می‌آمدند، نمی‌توانستند از او متنفّر باشند. 👈 «و صارَ لَهُم أباً» برای مردم پدر بود «و صارَ عِندَه سِواء» و همۀ مردم بدون استثناء در چشم او مساوی بودند. برای هیچ‌کس بی‌دلیل، احترامی بیش از بقیه یا بی‌احترامی قائل نمی‌شد. 👈 اهل «تَسوِیَةُ النَّظَرِ و الإستِماعِ بَینَ الناس» بود. یعنی حتی نگاهش بین مردم به تساوی می‌چرخید و حتی به سخنان افراد که گوش می‌داد، به‌طرز مساوی گوش می‌داد. تا این حدّ بر حقوقِ بشر تأکید و دقت داشت. 👈 مجلس پیامبر (ص) مجلس صدق، حلم، حیاء و امانت بود. در حضور او هیچ‌وقت صدا بلند نمی‌شد. در مجلسی که او حضور داشت، همه متعادل بودند؛ همه بر اساس تقوا سخن می‌گفتند و همه متواضع بودند. به بزرگ‌ترها و مُسنّ‌ترها احترام می‌گذاشتند و با کوچکترها با مهربانی برخورد می‌کردند. «وَ یُوثِرونَ ذا الحاجةَ» و نیازمندان را بر خود مقدم می‌داشتند. 👈 چهره‌ی پیامبر(ص) شاد بود، ابرو گره نمی‌کرد، مگر آنگاه که بی‌عدالتی یا منکری را میدید. 👈 «سَهِلُ الخُلق» بود؛ یعنی خیلی راحت می‌شد با او رابطه برقرار کرد. 👈 «لَیسَ بِفَظٍّ و لاغَلیظٍ» خَشِن و تندخو نبود. 👈 «و لافَحّاشٍ و لاعَیّاب» هرگز فحش بر لب او جاری نشد، عیب‌گیر نبود، عیب مردم را تعقیب نمی‌کرد. 👈 «و لامَدّاحٍ» در عین حال اهل مبالغه در تمجید از افراد هم نبود. ✍حسن رحیم‌پور ازغدی | محمد پیامبری برای همیشه (ص ۲۹-۳۴) پی‌نوشت: تمام این جملات، ترجمه و توضیح فقراتی از روایت نسبتاً طولانی‌ای است که در کتاب شریف «معانی‌الاخبار، ص۸۲» نقل شده است. #میلاد_پیامبر_اکرم #هفته_وحدت http://eitaa.com/istadegi

🚩کفر متحرک، به اسلام می‌رسد ولی اسلام راکد، «پدر بزرگ کفر» است. سلمان‌ها در حالی که کافر بودند، حرکتشان آن‌ها را به رسول (صلی‌الله‌علیه‌وآله) منتهی کرد و زبیرها در حالی که با رسول (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بودند، رُکودشان آنها را به کفر پیوند زد. ✍علی صفائی‌حائری 📚کتاب حرکت، صفحه ۱۲ #کاروان_صمود