چه بازگشت باشکوهی🥲🇵🇸

این ماجرای غزه هم عجیبه... باعث شده دلم برای هزاران نفر آدمی که تا حالا ندیدمشون و نمی‌شناسمشون و شاید هیچوقت نبینمشون، بسوزه و براشون غصه بخورم... و الانم دلم داره برای آدمایی شور می‌زنه که تاحالا نه دیدمشون نه می‌شناسمشون و نه می‌دونم چه شکلی‌ان و... هیچی! درحالی که هیچ پیوند خانوادگی، ملی، و حتی مذهبی وجود نداره، من دلم برای کاروان صمود شور می‌زنه...! یه طوری شور می‌زنه که انگار اعضای خانواده خودم اونجان. سعدی راست گفت، واقعا بنی‌آدم اعضای یکدیگرند. اگه خدای نکرده یه روزی دلم براشون نسوزه و شور نزنه، یعنی من یه عضو جدا شده و مرده و گندیده از پیکره انسانیتم. تا وقتی زنده هستم که اگه بقیه عضوها دردشون گرفت، منم بی‌قرار بشم. پ.ن: بازهم یادآوری می‌کنم که من تا مغز استخونم از اسرائیل متنفرم. #غزه #صمود #مرگ_بر_اسرائیل

⬛️ السَّلامُ عَلَیْكِ یَا بِنْتَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ ☑️ حضرت صادق(ع) می فرمایند: «أَلَا وَ إِنَّ قمَّ الْکوفةُ الصغِیرَةُ أَلَا إِن لِلْجنَّةِ ثَمَانِیةَ أَبْوَابٍ ثلَاثَةٌ منْهَا إِلَی قُمَّ تُقْبَضُ فِیهَا امْرَأَةٌ مِنْ وُلْدِی اسْمُهَا فَاطِمَةُ بِنْتُ مُوسَی وَ تُدْخَلُ بِشَفَاعَتِهَا شِیعَتِی الْجَنَّةَ بِأَجْمَعِهِمْ. 🔷 قم کوفۀ کوچک ماست. برای بهشت هشت در است که سه در آن به سوی قم است. زنی در قم وفات می کند که از اولاد من و نامش فاطمه است. در روز قیامت با شفاعت او تمام شیعیان من وارد بهشت می شوند. » بحار الانوار، ج ۵۷، ص ۲۲۸ #شهادت_حضرت_معصومه

سلام کتاب و دوره و سخنرانی که زیاده... یکی از گزینه‌های خوب مجموعه پادپخش قوم نافرمانه: https://eitaa.com/Manahejj_Radio/1142

سلام اولا خیلی حس خوبی داره که مخاطب با این شخصیت انقدر خوب ارتباط برقرار کرده و واقعا در خودم نمی‌دیدم توان چنین کاری رو. عباس واقعا یه استثناست. و ممنونم از محبت شما. دوما، شاید عباسی که توی رمان جدید می‌بینید به نظرتون با عباس خط قرمز متفاوت بیاد. علتش این نیست که عباس تغییر کرده؛ فقط زاویه نگاه به اون تغییر کرده. عباس از بیرون همینطوریه؛ چون درونگراست و از احساساتش با کسی حرف نمی‌زنه و روی وظیفه‌ش متمرکزه؛ و به نظر میاد خیلی سرده. ولی خط قرمز از زبون خود عباسه و همین قضیه شما رو وارد ذهن اون می‌کنه و می‌فهمید که توی دلش چی می‌گذره🙂

کمدین صهیونیست: «مردم غزه گوشت یکدیگر را بخورند!» این در حالی است که هر روز بین ۳ تا ۶ کودک فلسطینی بر اثر گرسنگی جان می‌دهند.

شاید با خودتون بگید چطور یه انسان می‌تونه انقددددرررر بی‌رحم و بدجنس باشه؟ شاید براتون سوال بشه که چطوری تیکه‌تیکه شدن و زجرکش شدن بچه‌های کوچیک، انقدر برای اسرائیلی‌ها(حتی غیرنظامی‌ها) عادیه؟ چطور چنین جنایاتی از اینا سر میزنه؟ چه سربازها چه اونایی که به قول بعضیا مردم عادی‌ان، نه تنها با کشتن و سلاخی کردن مردم غزه و حتی بچه‌های بی‌گناه مشکلی ندارن، بلکه بهش راضی‌اند. چرا؟ چه اتفاقی افتاده؟

شاید پاسخ این سوال رو بشه با مفهوم «انسانیت‌زدایی» داد. این یه مفهوم توی جامعه‌شناسیه. ما آدما، عاطفه و احساس داریم و این عاطفه و احساس خیلی توی رفتارها و تعاملات ما تاثیر داره. ما دوستان و نزدیکان و خانواده‌مون رو دوست داریم، و می‌تونیم با کسایی که نمی‌شناسیمشون هم همدلی کنیم. مثلا ممکنه یه فقیر توی خیابون رو نشناسیم، ولی وقتی می‌بینیم یه انسان دچار این مشکله، خودمون رو می‌ذاریم جاش و دلمون براش می‌سوزه. ما گاهی به حیوانات، گیاهان و اشیاء هم صفات انسانی میدیم و باهاشون همدلی می‌کنیم. یعنی وقتی وجه انسانی براشون قائل بشیم، می‌تونیم باهاشون همدلی کنیم. مثلا من گاهی با خودم میگم: بیچاره گلدون توی اتاقم منتظره بهش آب بدم. ناراحت میشه. منتظر بودن و ناراحت شدن کاریه که آدما می‌کنن. و در این حالت، من دلم برای گلدون اتاقم می‌سوزه. یا مثلا میگیم اون گیاه هم روح داره، احساس می‌کنه و...، اینا همه‌ش همون وجه انسانی دادنه که باعث همدلی میشه. اگه براش روح قائل نشیم دلمونم نمی‌سوزه. حالا فکر کنید برعکسش باشه. یعنی انسان‌هایی باشن که ما بگیم اینا انسان نیستن، بی‌ارزشن، پستن. وقتی باور کنیم که اونا حیوانن، دیگه از مردنشون ناراحت نمی‌شیم. مردنشون برامون مثل مردن پشه میشه! این همون فرآیند انسانیت‌زداییه. یهودی‌ها طبق نگاه تلمودی، غیریهودیان رو آدم نمی‌دونن. به عبارتی ازشون انسانیت‌زدایی شده. و طی سال‌ها کار رسانه‌ای و تربیت نسل به نسل، به این باور عمیق رسیدن که فلسطینی‌ها آدم نیستن و حقشونه که بمیرن. چون مثل مگس‌های مزاحمن. در نتیجه اصلا ناراحت نمی‌شن از اتفاقاتی که توی غزه می‌افته. حتی توی اعتراضاتی که به نتانیاهو دارن، نمی‌گن این قتل عام اشتباهه، میگن جنگ رو تموم کن که جون اسرای خودمون حفظ بشه! اونا نگران مردم غزه نیستن، نگران اسرای اسرائیلی‌اند. مشابه این کار رو آمریکایی‌ها درباره مسلمان‌ها کردن، قبل حمله به عراق و افغانستان. (این باور رو ترویج کردن که مسلمان‌ها وحشی و هیولان، نه آدم) وقتی اینطوری درباره یکی فکر کنی و از نزدیک با احساساتش مواجه نشی، دیگه دلت براش نمی‌سوزه. دیگه نمی‌تونی باهاش همدلی کنی. بذارید اینطوری توضیح بدم: فکر کنید توی اخبار بخونید که یه نفر به شدت تصادف کرده و فوت کرده. خب این خیلی شما رو ناراحت نمی‌کنه. شاید بگید آخی، ولی زود یادتون میره. ولی اگه خدای نکرده اون فرد از نزدیکان و عزیزان شما باشه خیلی خیلی غمگین می‌شید. چون وجه انسانی اون فرد رو بیشتر درک کردید. البته انسانیت‌زدایی بعضی جاها لازمه. مثلا پزشکی که توی پزشکی قانونی کار می‌کنه، لازمه که جسدها براش انسانیت‌زدایی بشن چون اگه بخواد با همه جسدها همدلی کنه و دلش براشون بسوزه، دیوونه میشه! #جامعه_شناسی