این رو حتما خیلی شنیدیم؛ که شهدا ما رو دعوت می‌کنن. چیزیه که خودم هم بارها حسش کردم... یعنی یه شهود شخصی گاهی باعث می‌شه آدم حس کنه بدون این که بخواد کشیده شده به یه جایی... یه مسیری... شنیدید میگن: ای که مرا خوانده‌ای، راه نشانم بده...؟ ولی بیاید یکم صحبت کنیم درباره‌ش... #سرزمین_نور ۴

دیروز یه عزیزی این پیام رو برام فرستادن و انگار برای بحثی که می‌خواستم شروع کنم، شاهد از غیب رسید! به نظرتون، اینجا، اون دوستی که با توسل به روابط دوستانه‌ش رفت راهیان نور و حق دیگران رو ضایع کرد، می‌تونه بگه شهدا دعوتم کردن؟ نمی‌دونما... ولی شاید روی خاک‌های فکه و شلمچه و طلائیه کلی نشسته گریه کرده و راوی‌ها هم بهش گفتن تو دعوت شده شهدایی... و اونم شاید همین شهود شخصی رو تجربه کرده که شهدا آوردنش اینجا! ولی آیا همینطوره؟ #سرزمین_نور ۴

می‌دونید، من حقیقتا بین شهدای دفاع مقدس، بیشتر از همه با حاج احمد متوسلیان و حسن باقری حال می‌کنم. یعنی انقدر که به این دو نفر ارادت دارم و شیفته شخصیت‌شونم، مجذوب هیچکدوم از شهدای دفاع مقدس نیستم! (نمی‌دونم... شایدم این بخاطر عدم شناخت کافی از سایر فرماندهان شهید باشه، یا درست روایت نشدن اونها) می‌دونید چرا این دو بزرگوار؟ چون این دو بزرگوار خیلی مادی، واقعی و عینی‌اند! جوابم شاید به نظرتون خیلی ناجور باشه... ولی واقعا همینه! منظورم از این حرف این نیست که این دو بزرگوار دنیازده هستن... نه. اتفاقاً مطالعه زندگی‌شون نشون میده خیلی زاهدانه و دور از دنیاپرستی و دنیازدگی زندگی کردن. و اتفاقا ایمان و اعتقاد محکمی هم داشتن. ولی توی مواجهه با مسائل، کاملا متوجه شرایط عینی بودن، و کاملا واقع‌بین، و کاملا دور از معنویتی که باعث سهل‌انگاری بشه!!! دقت کردم که این دو عزیز، خیلی اهل تظاهر به دینداری نبودن؛ ولی خدماتشون به اسلام و انقلاب خیلی بیشتر از خیلی‌های دیگه بود. ما بین شهدای دفاع مقدس، شهدای عارف و وارسته‌ای مثل احمدعلی نیری داشتیم؛ ولی اغلب این شهدا، با فرماندهی امثال حاج احمد و حسن باقری تونستن کیلومترها از خاک ایران رو از چنگ صدام دربیارن! #سرزمین_نور ۴ #جامعه_شناسی

هر سال توی یادمان شهید باقری، یکی از جملاتی که از این شهید برامون نقل می‌کنن اینه: معنویت بدون عمل، فقط خلسه ست!!! صوت خود شهید جالبه که هم شهید باقری و هم حاج احمد به شدت توی آموزش سختگیر بودن. مخصوصا حاج احمد! یه طور عجیبی سختگیر بود! حتی گاهی بداخلاق! چرا؟ چون می‌گفت نیرو نباید تا رفت خط مقدم شهید بشه! بلکه باید به قدری توانمند و کارآمد باشه که نه تنها شهید نشه، جلوی شهید شدن دیگران رو هم بگیره، و پیروز برگرده!! یعنی چی که ما میریم شهید بشیم؟؟😐 اصلا چه معنی میده نیروی آموزش ندیده رو صرفا با ایمان و شوق شهادت بفرستی دم گلوله و بگی: رزمندگان ما با نیروی ایمان پیروز میشن؟😌 بعدم که بخاطر آموزش ندیدن، رزمنده شهید میشه، میگی: خون شهید اسلام رو آبیاری می‌کنه😌 این چه منطق اشتباه و بی‌خودیه؟ جالبه بدونید بعضی جاها هم، ما زیاد شهید می‌دادیم بخاطر بی‌تدبیری بعضی فرماندهان(مثل عملیات محرم یا رمضان)، ولی با همین منطق که هرچی شهید بدیم اسلام آبیاری می‌شه و شهدا هم که رفتن بهشت و به سعادت ابدی رسیدن، هیچکس اون فرمانده رو بازخواست نمی‌کرد! هیچکس نمی‌گفت چرا بچه‌های مردم رو به کشتن دادی؟ چون همه می‌گفتن خب شهید شدن که خوبه! سعادته! چرا باید طلبکارش بشیم؟؟ درسته، اون که شهید شد که رفت بهشت، ولی وظیفه فرمانده در آموزش و مدیریت چطور؟ آیا فرمانده حق داره ناکارآمدی یا کم‌کاریش رو با این حرفا توجیه کنه؟ آیا صرف نیروی ایمان و معنویت برای پیروزی کافیه؟ #سرزمین_نور ۴ #جامعه_شناسی

در ادامه، توجه شما رو به صحبت‌های شهید حسن باقری بعد از عملیات رمضان جلب می‌کنم: (این فیلم بخشی از فیلم حکایت زمستانه؛ صوت واقعیه ولی تصویر نه)

رقص پرچم عزیز کشورمون در یادمان فتح المبین🇮🇷 ان شاالله به زودی، دیدن پیروزی نهایی ✌️🏻 #سرزمین_نور ۴

ماها با گناهانمون جلوی خودمون و امام زمان(عج) پرده کشیدیم.🥲 نمیزاریم نورشون فول اچ دی بهمون برسه. ولی ایشون هرطور هست، مثل این تابش نور خورشید، نورشون رو بهمون میرسونند...💔 🌸در راه یادمان شهید حسن باقری #سرزمین_نور ۴

یکی از آسیب‌هایی که می‌تونه گریبان‌گیر راهیان نور و کلا گفتمان مذهبی و انقلابی بشه و باعث آسیب‌های جدی‌تر هم بشه، توجه شدید به معنویت، بدون توجه به عقلانیت و واقع‌بینیه. در حدی که گاهی معنویت به طور کلی جای عقلانیت رو می‌گیره!!! معنویت و ایمان خیلی خوبه، و لازم هم هست، ولی بدون عقلانیت و عمل، همونه که شهید باقری گفت: خلسه. ایمان به تنهایی، گاهی به اندازه داعش خطرناکه! (داعشی‌ها واقعا افراد باایمانی بودن، ولی بی‌عقل!) از اون طرف، گاهی معنویت و تقدس‌بخشی به بعضی مفاهیم و امور، باعث میشه ما نتونیم واقع‌بینانه، بعضی مسائل رو آسیب‌شناسی کنیم. مثال ساده‌ش که احتمالا شنیدید اینه که توی ادبیات دفاع مقدس، از شهدا قدیس ساخته میشه! یه طوری که انگار این شهید فرشته بوده، نه انسان! حتی توی روایت بعضی از شهدا، بعضی قسمت‌ها سانسور میشه و شهید تحریف میشه، تا اون مفهوم مقدس شهید خدشه‌دار نشه!! یا همین دفاع مقدس، گاهی طوری در هاله‌ای از تقدس قرار می‌گیره، که نمی‌شه اون رو از جنبه‌های مختلف آسیب‌شناسی کرد، چون سریع بهت میگن داری به شهدا و مقدسات توهین می‌کنی!!! نه این که شهید و شهادت مقدس نباشن، نه! ولی این تقدس‌بخشی نباید باعث بشه ما واقعیت‌ها رو نبینیم! و از اون مهم‌تر، این تقدس‌بخشی نباید باعث بشه ما هم یه جاهایی، کم‌کاری و اشتباه خودمون رو با همین معنویات و مقدسات توجیه کنیم! چون با این کار به مرور هم اون مقدسات بی‌اعتبار می‌شن، هم مردم از دین و مقدسات زده می‌شن. برگردیم به شروع بحث: مثلا قوانین رو دور بزنیم و بریم راهیان نور، و بگیم شهدا ما رو دعوت کردن! نه دوست عزیز! شما عاقلانه نگاه کنی می‌بینی شهدا به چنین کاری و این مدل راهیان نور اومدن راضی نیستن! #سرزمین_نور ۴ #جامعه_شناسی

راستش رو بخواید، من تا حدود ۱۵ سالگی نسبت به دوتا چیز گارد داشتم: سادات و قرآن! یعنی وقتی می‌فهمیدم یه نفر سید هست سمتش نمی‌رفتم و حس بدی می‌گرفتم، و از قرآن خوندن و مخصوصا قرآن حفظ کردن هم خوشم نمی‌‌اومد. چرا؟ چون بچه که بودم، یه همبازی داشتم که همسن خودم بود و سیده و حافظ قرآن هم بود، ولی توی بازی و عالم بچگی گاهی زور می‌گفت یا جرزنی می‌کرد. بعد من بهش می‌گفتم چرا جرزنی می‌کنی؟ می‌گفت: من قرآن بلدم! من ساداتم! من دروغ نمی‌گم! و جالبه که حتی مادرش هم خیلی جدی همین رو می‌گفت!! اونم درحالی که من می‌دیدم داره دروغ می‌گه! و این روی منِ ۴، ۵ ساله، چنان اثری گذاشت که تا مدت‌ها بعد، در برابر قرآن گارد داشتم. بعدش البته فهمیدم که اشتباه یه فرد رو نباید پای همه مذهبی‌ها و دین و قرآن نوشت، ولی اگه مثلا به این نتیجه نمی‌رسیدم چی؟ اگه افراد دیگه‌ای از دین زده بشن و هیچ‌وقت برنگردن چی؟ اینه نتیجه پنهان شدن پشت مقدسات و استفاده از مقدسات برای پوشاندن اشتباه!! پس عزیزان! لطفاً حتی‌الامکان از شهودهای شخصی و معنویاتتون برای توجیه کاراتون استفاده نکنید؛ چه کار خوبتون، چه کار بدتون. کلا واقعیت‌محور باشید، نه شهودمحور! #سرزمین_نور ۴

آفتی که به دنبال تقدس‌بخشی میاد، غیرقابل انتقاد بودنه. همون‌طور که گفتم، این نگاه باعث میشه ما با قدرت به هر منتقدی برچسب بی‌اعتقاد بزنیم و بگیم این داره مقدساتو زیر سوال می‌بره! یا بهش بگیم لابد خودت یه جای کارت می‌لنگه که شهدا دعوتت نکردن! این مدل معنویت‌گرایی، واقعا مقصد و نتایج خوبی نداره! چون نتیجه‌ش تقدیرگرایی و عدم پذیرش نقد درون‌گفتمانیه و در نهایت، باعث میشه فقط سر جای خودمون درجا بزنیم، ولی رشد نکنیم، پیشرفت نکنیم. این پیام‌ها، پاسخ دوستان راهیان نوری دانشگاه به منه، وقتی که گفتم: قوانین و ثبت‌نام راهیان نور اشتباه بوده و دیگه با این اعمال فیلترها، نمی‌تونید بگید کسانی که رفتن دعوت‌شده شهدا بودن؛ بلکه خودتون گزینش کردید! ضمن اینکه افرادی هم به شکلی قانون رو دور زدن و درحالی که بار چهارمشونه رفتن و این افراد هم.‌.. چی بگم آخه؟؟ الان اون دانشجویی که چون سه بار رفته بوده، ثبت‌نامش نکردن، وقتی می‌بینه یکی با پارتی‌بازی برای بار چهارم رفته، چه حسی پیدا می‌کنه؟ مخصوصاً با خوندن این پیام‌ها! یکی از نتایجش اینه که، قانون هیچ اهمیتی نداره و شهود شخصی مهم‌تره! چیزی که به قول یکی از پیام‌های بالا، اثبات‌پذیر هم نیست! (با این نگرش سنگ رو سنگ بند نمی‌شه) #جامعه_شناسی