شعاری که مردم دورتادور پیکر مقدس میدادند نه یک نفر دو نفر، همه میدادند: _قالیباف، عراقچی پس خون رهبرم چی _حرف ما یک کلام، انتقام، انتقام _مذاکره نمیخواییم، سر ترامپ رو میخواییم. مردم واقعا مبعوث شدن، این مردم نه اهل کوفه‌اند نه چیز دیگری، این مردم از الان تنها و تنها خونخواه امامشون هستند.🚩✊🏻

اومدم بشینم یه دل سیر گریه کنم. همین.

راستی عزیزانی که به هر دلیلی نتونستن برای تشییع برن تهران(یا قم یا مشهد)، محکم سنگر خیابون رو نگه دارید. خیلی‌ها اومدن برای تشییع، ممکنه خیابون‌ها خالی بشه. تا ما برگردیم، از خیابون‌ها و میادین شهرتون غافل نشید 🇮🇷

اینجا جاده حرم تا حرم قم مسیر مملو از جمعیت است، اذان صبح را گفته‌اند و هر کس برای خود نماز جماعتی در مسیر تشکیل داده است! اینجا نماز جماعت ها خانوادگی است. #خونخواهی #یا_لثارت_الخامنه‌ای

می‌گفت: خدایا عزیزترین کسمان را تقدیمت کردیم، عزیزترین کست را برسان! 😭 #خونخواهی #یا_لثارت_الخامنه‌ای

آقای جوادی آملی یه جوری موقع خوندن نماز با کلمات بازی کردن که مردم نتونستن تاب بیارند و صدای گریه‌اشون توی فضا می‌پیچید. هرچند خود ایشون هم بغض کرده بودن و یه جاهایی سخت میتونستن کلمات را ادا کنن، این نماز بی نظیر و در تراز امام شهیدمان بود... 🥺 اللهم انه نزل مجاهدا موحدا 🔹خدایا، او در حالی به سوی تو آمده است که مجاهد و یکتاپرست بود. اللهم اللهم اللهم انه نزل عندک شهیدا 🔹خدایا، خدایا، خدایا، او نزد تو فرود آمده و در پیشگاه تو به‌عنوان شهید حاضر شده است. اللهم انه نزل عندک قتیلا للاسلام قتیلا لامه مسلما 🔹خدایا، او نزد تو آمده است در حالی که برای اسلام کشته شده و در راه امت مسلمان جان باخته است.

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم...... 😭😭😭

جاده یه شکلیه که اگر یک فردی از یه کشور دیگه بیاد و نگاه کنه، فک میکنه تموم افراد جاده خواهر و برادرایی‌اند که تموم زندگی و خانوادشون را از دست دادن و حالا دارن بعد از گذروندن مراسمات با کمر خم شده به خونه بر میگردن. همه یک دست رنگ مشکی به تن دارند، اکثر ماشین‌ها عکس پدر را چسبانده‌اند که هم را گم نکنند...

خب مگه غیر اینه؟ الان همه ایران خانواده شهیدن؛ فرزند شهیدن...

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران 😭 وداع حضرت آیت‌الله جوادی آملی با پیکر آقای شهید ایران، مسجد جمکران 🌱

بعد از سه روز رسیدیم فکر میکردم بروم باورم میشود اما انگار حالا کار سخت‌تر شد، پیش از این باز می‌توانستم گریه کنم، می‌توانستم غمم را بروز دهم اما حالا تمامش ناباوری و بهت است. اسمش را نمیدانم اما انگار مغزم فرمانی برای پذیرش واقعیت نمیدهد، همه خداحافظی کردند،وداع کردند، اما من نتوانستم من ساعت‌ها خیره به پرده آبی رنگ دکور بودم بلکه تکانی بخورد و کنار برود. از الان استرس تشییع مشهد را دارم که قرار است بهتم تبدیل به قلبی سرد شود و گرمایش را برای همیشه از دست بدهد.