ا﷽ 7️⃣4️⃣ نمی‌خواهم مصلا بروم لقمه توی دهانم سنگ می‌شود. بغض گلویم را محکم فشار می‌دهد و نمی‌گذارد لقمه پایین برود. نگاهم روی تصویر تابوت‌های زینت داده شده با پرچم ایران مات مانده. عمامۀ سیاه و چفیه روی تابوت تاکید می‌کند که آقا این‌بار قرار نیست غافلگیرانه از پس پرده بیرون بیاید. قرار نیست لنز دوربین‌ها قامت پیرمردی تنومند را شکار کنند. قرار نیست با شعار « ای پسر فاطمه منتظریم، منتظر» آقا بدون عصا، راست‌قامت با لبخندی نشسته روی لب‌های سرخش از در طوسی‌رنگ بیرون بیاید. نمی‌خواهم بروم مصلا. نمی‌خواهم فیلم‌های آن‌جا را ببینم. این‌جوری باز هم می‌توانم منتظر بمانم. بازهم می‌توانم بگویم آقا هست. به امور کشور می‌رسد. این‌جوری می‌توانم به گول زدن خودم ادامه بدهم. با هر بدبختی لقمۀ سفت‌شده را قورت می‌دهم. سرم را پایین می‌اندازم. متکثر شده‌ام. یک زهرا دم در خانه نشسته و می‌خواهد برود مصلا. زهرایی بغ‌کرده یک گوشه و افتاده روی دندۀ لج. امان از زهرایی که با بغض وسط‌شان مانده. بچه‌ها با هر تصویر آقا نگاه‌شان می‌چرخد روی من. چانه‌ام به سینه نزدیک‌تر می‌شود. موبایلم را روشن می‌کنم. گالری‌ام پر شده از عکس و فیلم‌های آقا. می‌توانم تا وقتی آقا برمی‌گردد با همین‌ها سر کنم. صدای باید برخاست از مصلا بلند است. پرچم‌های سرخ انتقام یالثارات‌الخامنه‌ای توی هوا تکان می‌خورند. دوست دارم مثل صبح بروم زیر پتو و همۀ حقایق را با خودم به عالم خواب ببرم. صدای آقا پخش می‌شود توی خانه: «ما عزاداریم؛ این به معنی افسردگی و یه گوشه نشستن و ماتم نیست. جنس عزای ما همچون جنس عزای سیدالشهدا زنده و زنده کننده‌ست.» می‌دانم اگر نروم توی مرحلۀ انکار باقی می‌مانم. باید خودم را بین سیل جمعیت بیندازم. از نزدیک آن جعبۀ سه رنگ را ببینم. هی آقا را صدا بزنم و هی جوابش را نشنوم. مدام چشم بچرخانم تا ببینمش و هی تیرم به سنگ بخورد. به سر و سینه زدن‌ها را لمس کنم. فقط این‌طوری باور می‌کنم آن یار نظر‌کرده به سفر رفته. از سر سفره بلند می‌شوم. سنگینم‌. انگار به تک‌تک اعضای بدنم وزنه وصل است. خودم را می‌کشانم تا مبل و رویش ولو می‌شوم. پیام بچه‌ها را باز می‌کنم. رفته‌اند مصلا. از حال و هوای آن‌جا نوشته‌اند. از حس‌ غم و خشم و بی‌پناهی و یقین به بودن آقا و صاحب‌عزا یابن‌الحسن. من داغدارترم یا پسر فاطمه؟! من آقا را شناختم و به حرف‌هایش‌ بیشتر گوش داده‌ام یا سید مجتبی؟! به کتاب‌های پخش و پلای روی میز خیره می‌شوم. به دفتر باز و نیمه‌نوشته و خودکار آبی رویش نگاه می‌کنم. به قرآن منتظرم زل می‌زنم. جنس عزایم اصلا شبیه چیزی نیست که آقا گفته. تلاشم کم است. باید خودم را به آخرین دیدار برسانم. دوربین از تصویر بزرگ آویزان از پشت‌بام مصلا کلوز‌آپ می‌گیرد. چشم‌هایم همه اشک می‌شود. شاید آقا آن‌جا منتظر من هم باشد تا دستش را روی سرم بکشد. تا آرامم کند، تا بفهماندم این‌ها همه سختی‌های یک مسیر دشوار به سمت قلّه‌ست. ✍ #زهرا_نوری #تهران #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 8️⃣4️⃣ گره روی گره دکتر به برگه‌ی نوار عصبم نگاه می‌کند، هنوز جای سوزن‌ها روی دستم می‌سوزد. جواب آزمایش را برمی‌دارد، سر تکان می‌دهد و می‌گوید: -توی این کاغذا تو سالمی، احتمالا دردات عصبیه. باید ببینی چی اذیتت می‌کنه. باقی را می‌گوید و من تکان خوردن دهانش را می‌بینم. به دنبال درد، رشته عصب را دستم می‌گیرم و پیش می‌روم. گره اول، بابا از جایش بلند می‌شود، به تازگی آنژیو شده است. دستش را به لبه صندلی می‌گیرد و چشمش را می‌بندد. درد چین می‌اندازد به پیشانی‌اش. جلوتر می‌روم. گره بعدی، تصویر زنی روی گوشی است، نمی‌تواند کودک کفن‌پوشش را درست در آغوش بگیرد. خودش را از زیر آوار بعد از ساعت‌ها بیرون کشیده‌اند. نوشته‌ای روی فیلمش می‌آید، مادر دوری فرزندانش را تاب نیاورد و ... گره‌ای دیگر، صدای هواپیمای جنگی چون کشیده شدن دو تکه آهن بزرگ می‌آید، درست بالای سرم. صدای انفجارهای پشت سر هم ساختمان را می‌لرزاند. خودم را حائل بدن پسرم می‌کنم. باز می‌روم. گره‌‌‌ پشت گره، صدای دعای سحر می‌آید، لیوان آب را پر کرده‌ام تا دقایق آخر گلو تازه کنم. سفره سحری را نخورده جمع می‌کنم، میلی به خوردن ندارم. منتظر شنیدن دعای سحرم. صفحه تلویزیون سیاه می‌شود. چشم‌هایم تار می‌شود. مجری انگار در چاهی به عقب پرت می‌شود. صداها در هم می‌پیچد و تکرار می‌شود:"انالله... ". دهانم را می‌گیرم تا صدایم بالا نرود. به سر و صورت می‌زنم. موذن اذان می‌گوید. ضجه گلوی خشکم را می‌خراشد. لیوان آب مانده روی میز و من فقط گریه می‌کنم. رشته‌های عصب گره خورده‌اند و تا دورها رفته‌اند. چشم باز می‌کنم. دکتر پاکت ام‌آرآی را می‌دهد دستم و می‌گوید: -به خودت فرصت عزاداری بده، عزاداری کردن همیشه هم بد نیست. از مطب می‌آیم بیرون، راه می‌افتم در خیابان، گرما نه فقط از آسمان که از زمین هم به سویم حمله می‌کند. از خیابان وصال می‌پیچم توی انقلاب. روی آسفالت داغ خیابان انقلاب قدم می‌زنم. همه چیز مثل قبل است، کتاب‌فروشی‌ها، دست‌فروش‌هایی که بساطشان را تا نیمه پیاده‌رو جلو برده‌اند، ماشین‌های مانده در ترافیک و مردمی که در رفت و آمدند. فقط پرچم‌ها و پوسترها دارند خبر جدیدی می‌دهند و نرده‌های محدوده بی‌آرتی. نرده‌هایی که رفتنشان تن خیابان را زخمی کرده است. خیابانی که انگار وسیع‌تر شده، حالا آماده می‌شود، برای وداع آخر. به دستم نگاه می‌کنم، رشته‌ای نامرئی هنوز در دستم هست. گره مشتم را محکم‌تر می‌کنم. ✍ #زهرا_پویان‌پور #تهران #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست *#کارام‌جانم‌می‌رود* || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 9⃣4⃣ شانه‌های نجف، در انتظار این روزها مردم نجف دارند گرم می‌کنند. انگار کن برزیل بازی دارد. سال‌ها تمرین کرده. سال‌ها آداب مسابقه را بلد بوده. سال‌ها از پسِ قَدرترین حریف‌ها برآمده. اما می‌داند بازی چهارشنبه‌اش، مثل بازی‌های قبل نیست. اصلاً مگر بازی‌ای در کار هست؟ شانه‌های مردان نجفی، هر روز تابوت‌ها را از روبروی ایوان طلا می‌کشانند داخل صحن. این روزها اما انگار مضطرب‌اند. پریشان‌اند. می‌دانند تابوت روز چهارشنبه، تابوتِ هر روزه نیست. تابوتِ بی‌روز است، بی‌زمان است. شانه‌های تابوت‌های هر روزه، ترسان شده‌اند. می‌ترسند از بلندکردن عظمت بی‌زمانی تو. گُله‌به‌گلهٔ نجف، دارد با خودش نجوا می‌کند. نجوا، صحبت آهسته و درگوشی است. وقتی بخواهی نجوا کنی، باید شانه‌ات شانهٔ کناری‌ات را بغل کند. شانه‌های نجف همدیگر را بغل کرده‌اند و به هم روحیه می‌دهند که از پس شکوه تابوت تو برخواهند آمد. این شهر اگر تا چهارشنبه دق نکند، شانه‌های محکمی ساخته برای آخرین دیدارت. ✍ #مصطفا_جواهری #نجف #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 0⃣5⃣ چه کسی می‌داند آخرین خداحافظی‌اش کِی است؟ شورای دبیران و افطاری معلم‌ها که تمام شد، رفتم سراغش. با یکی دیگر از خانم‌ها، ایستاده صحبت می‌کرد. با ایما و اشاره گفتم: "خانم حداد من کارتون دارم." سر تکان داد و بشقاب خالی‌اش را نشانم داد. پرسید: "آش تموم شد؟ جمع کردن؟" بشقابش را گرفتم و رفتم توی آشپزخانه. خانم محمدی و خانم فرخی و دیگران، همه چیز را شسته و اضافی آش را جمع کرده بودند. بشقاب خالی را برگرداندم و گفتم: "از بس زبون‌روزه می‌دوید، نرسیدید یه لقمه بذارید دهنتون." خندید. از همان خنده‌ها که سرش را کمی بالا می‌گرفت و دندان‌های سفید و ردیفش پیدا می‌شد. صحبتش که تمام شد، کشاندمش تا اتاق فرهنگی و درباره طرح جشنواره نگارش و اردوی بوت‌کمپ داستان‌نویسی و دنیای نوجوانانه دخترها، با هم حسابی گپ زدیم. قرار شد برای نگارش بچه‌های هفتم و هشتم اردو و برنامه مفصل تدارک ببینیم. چشم‌هایش برق زد وقتی گفت: "می‌بریمشون فلان‌جا ولی تو از الان جاشو بهشون نگو. چون قطعی معلوم نیست." انگار کسی قرار بود خودش را به اردوی تشویقی غیرمنتظره ببرد؛ به جایی که هنوز برایش قطعی نبود‌. در جواب یکی از حرف‌هایم، درباره جهان نوجوانانه دخترها گفت: "من خودم سر کلاس یه وقتایی که بچه‌ها چیز درستی می‌گن، این علامت رو بهشون نشون می‌دم." بعد انگشت شست و اشاره را شکل قلب، روی هم گذاشت. دلم برای مهربانی‌اش و تلاشی که می‌کرد تا به دنیای شفاف بچه‌ها نزدیک‌تر شود و همیشه بانشاط و با لبخند ببیندشان، غنج زد. یکهو دلم هوای کلاس‌های مطالعات اجتماعی را کرد که حدود بیست سال پیش، دست می‌گذاشتیم زیر چانه و خیره‌خیره خاطره‌هایش را گوش می‌دادیم. همه‌فن‌حریف بود. از شعر و جامعه‌شناسی و تاریخ برایمان می‌گفت. دلم خواست باز هم بشنومش. گفتم: "خانم حداد می‌شه یه بار که صلاح دونستید، بیام سر یکی از کلاساتون بشینم یاد بگیرم؟" باز خندید. گفت: "بیای چه‌کار دختر؟ چی می‌خوای از من یاد بگیری آخه؟" گفتم: "واقعا دلم می‌خواد دوباره بشنوم ازتون. من شاگردتون بودم و هنوزم هستم." قبول کرد. اجازه داد تا همیشه شاگردش بمانم. می‌فهمیدم چیزهای زیادی بلد است و همیشه منتظر فرصت بودم بنشینم پای حرف‌هایش، تا از سرریز دانشش، به من هم تعارف کند. یکشنبه‌ها که بدو بدو می‌کرد بین کلاس و نمازخانه و دفتر، غر می‌زدم: "من شانس ندارم. یکشنبه‌ها که مدرسه‌م، شما همه‌ش یا سر کلاسید یا تو جلسه." همیشه عذرخواهی می‌کرد و می‌خندید: "هفته بعد کلاس ندارم. بیا حرف بزنیم." و من به امید هفته بعدش، به بچه‌ها وعده دادم آرشیو نگارششان را بیاورند تا دستاوردهایشان را به خانم حداد نشان دهم و با تشویق و آفرین گفتنش، جان تازه برای ترم جدید بگیریم. آن شب نمی‌دانم حرف زدنمان، نیم ساعت شد، یک ساعت یا بیشتر. سر پا ایستاده بود و همه جانش گوش شده بود برای من. من؟ یک معلم نگارش ساده که فقط هفته‌ای دو ساعت کلاس دارد‌. از دفتر فرهنگی که بیرون آمدیم، همه رفته بودند. در دفتر قفل شده بود و حیاط مدرسه تاریک و سیاه. دم در، سر کج کرد، ابرو بالا انداخت و ملتمسانه گفت: "برای این بچه‌ها دعا کن. خیلی دعاشون کن." لحنش، لحن مادری بود که برای بچه‌هایش در جایی نامعلوم نگران است. گفتم: "شما برای ما دعا کنید. توروخدا خیلی التماس دعا این شبا. به فک و فامیلاتونم بسپرید دعامون کنن!" خندید. آخرین خنده‌اش در چشم‌های من جا ماند‌ و خودش رفت. مطمئنم که دعایم کرده و مطمئنم به "فک‌وفامیلش" هم _به قول من_ سپرده که دعایم کند. من ماندم و آرشیو نگارش بچه‌ها و طرح درس نگارشی که روی دستم ماند و اردویی که هیچ‌وقت نرفتیم. آن شب، دست دادیم. در آغوش کشیدمش و خداحافظی کردیم. و چه کسی می‌داند آخرین خداحافظی‌اش کِی است؟ ✍ #آزاده_رباط‌جزی #تهران #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 1️⃣5️⃣ دیدار وداع مشتش را می‌کوبد روی دسته‌ی مبل : " آخه ما باید بریم وداع!" مطمئن نیستم معنای وداع را درست بداند، وگرنه بعید است آب بازی و دویدن دنبال جوجه اردک‌ها، در حیاط خانه‌ی مادربزرگ را با چیزی شبیه به آن عوض کند. جواد اول گوشه چشمی به من می‌اندازد، که یعنی از تو یاد گرفته و بچه را چه به این حرفها! بعد رو به دینا می‌گوید:" بابا من فقط اون چند روز که تعطیله میتونم برم! بعدش دیگه نمیشه مرخصی بگیرم. مامان مریم اسباب کشی داره، باید بریم کمکش." ✍ #نسیبه_حدادی #کرج #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 2️⃣5️⃣ در سیاهی جمعیت تلویزیون را روشن می‌کنم. روسری نو و مشکی‌ام روی میز اتو پهن است. اتو را با فشار روی پارچه می‌کشم. می‌خواهم خط‌های تا، محو شوند. به ردیفِ لباس‌های مشکی که اتو شده و آویزانند، نگاه می‌کنم. قلبم تندتند می‌زند. مثل اولین باری که پنج سالگی وارد قبرستان شدم. می‌ترسیدم پایم روی سنگ‌ها سُر بخورد و کسی زیر خاک ناراحت شود. دست‌های بابا را محکم فشار دادم. از کنارش تکان نخوردم. صدای جیغ و گریه‌ها که آمد، دلم خواست گوش‌هایم را بگیرم. توی شلوغی مدام چشم چرخاندم. مادرم را بین خانم‌های مشکی‌پوش پیدا نکردم. خواستم چادرش را مثل دست‌های بابا سفت بگیرم. دوست نداشتم لحظه‌ای نبودنشان را تصور كنم. از همان سال دیگر نمی‌خواستم مراسم ختم شرکت کنم. همیشه برای نرفتن بهانه ‌می‌تراشیدم. دیدن تابوت، لباس‌های سیاه و شیون بازمانده‌ها پاهایم را سست می‌کرد. دست‌هایم یخ می‌زد. روی سینه‌ام سنگینی می‌نشست. بغض راه گلویم را می‌بست، نفسم بالا نمی‌آمد. زبانم برای گفتن تسلیت قفل می‌شد. نه در تشییع پدربزرگم بودم، نه در بدرقه‌ی مادربزرگم. اما حالا برای کارت دیدار آخر، اطلاعاتم را ثبت کرده‌ام. این‌بار تعطیلات چندروزه را بهانه‌ فرار نکرده‌ام. پاهایم برای ماندن در تهران به زمین چسبید. روسری را روی میز جابه‌جا می‌کنم. دکمه‌ بخار را پشت هم می‌زنم. حرارت بخار دست‌هایم را گرم می‌کند. توی زیرنویس قرمز تلویزیون زمان تشییع اعلام شد. چشم‌هایم را ریز می‌کنم و برنامه‌ها را می‌خوانم. آقا، بالاخره قرار است به نجف و کربلا برود. صورتم خیس اشک می‌شود. صدای آقا از تلویزیون پخش می‌شود: «ناامید نشید، همه چیز امیدبخش برای ماست.» چند ثانیه دستم روی اتو بی حرکت می‌ایستد. صورتش را توی تصویر تار می‌بینم. هق‌هق گریه‌ام بلند می‌شود. اتو را از برق می‌کشم. روسری را از وسط مثلثی تا می‌زنم. به چشم‌های سرخ و متورمم توی آینه خیره می‌شوم. اشک‌هایم را با پشت دست پاک می‌کنم. این بار نمی‌توانم توی تنهایی گریه کنم و قرآن بخوانم. عطر را روی لباس‌های مشکیِ اتوشده می‌پاشم. دلم می‌خواهد در سیاهی جمعیت گم شوم. غمم را با آدم‌ها تقسیم کنم. صدای جیغ و گریه‌ها گوش‌هایم را پر کند. چشم به تابوت‌ها بدوزم. دست‌های یخ‌زده‌ام را بالا ببرم و سلام نظامی بدهم. اگر پاهایم سست شد، کمرم را راست کنم. صورت آقا را به یاد بیاورم وقتی می‌گفت: «من شما رو نمی‌بینم اما دوستتون دارم.» صدایم را صاف کنم و بلند بگویم: «منم خیلی دوستتان دارم.» ✍️ #سمیرا_زارعی #تهران #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 3⃣5⃣ دعای گره‌گشا با هر زحمتی بود خودم را به مطب رساندم تا دکتر نسخه بیمار قبلی را بپیچد و نوبت من برسد. چند نفر دیگر هم به سالن انتظار مطب اضافه شدند، هر کدامشان بیست، سی سالی از من بزرگ‌تر بودند و با تعجب از من سؤال می‌کردند که: «چرا اینجایی؟ مگه چند سالته؟ پات درد میکنه یا کمرت؟» و من جواب می‌دادم: «زانوهام یک‌دفعه به درد افتاد نمی دونم دلیلش چیه!» بالاخره نوبت من رسید امیدوار بودم مثل دفعه قبل که برای کمردرد آمدم از طب سوزنی جواب بگیرم؛ اما دکتر حواله‌ام داد به استراحت و روغن‌درمانی و مصرف قرص و من با خودم فکر می‌کردم چطور با این اوضاع باید به کارهایم برسم. پرسیدم: «چقدر طول میکشه تا خوب بشم؟» همان‌طور که نسخه را می‌نوشت گفت: «پنج شیش روز صبر کن اگر بهتر نشدی برو عکس بنداز.» گفتم: «طب سوزنی جواب نمیده؟»  از بالای عینکش نگاهم کرد و گفت نه. هرچه بیشتر سؤال می‌پرسیدم، ناامیدتر می‌شدم، تیر خلاص را آنجایی خوردم که گفت: «نمازت نشسته بخون.»  یاد زن‌هایی که توی سالن انتظار سؤال‌پیچم کرده بودند افتادم، مگر چند سالم شده که نشسته نماز بخوانم؟   گوشی تلفن را برداشتم و برای ام‌آرآی وقت گرفتم. فرصتی نیست تا پنج شش روز دیگر صبر کنم باید هرچه زودتر سرپا شوم. خانمی آن طرف خط برای ساعت ۶ عصر اسمم را نوشت. با خودم حساب کردم تا جواب عکس بیاید و دکتر دوباره وقت بدهد چند روزی زمان می‌برد.  برای درمان‌های متداول وقتی نیست باید خیلی زودتر از پیش‌بینی دکتر سر پا شوم، زمان منتظر نمی‌ماند تا من ناز زانوهایم را بکشم. گوشی تلفن را برداشتم صدای مامان را که شنیدم دلم می‌خواست زارزار گریه کنم؛ اما بغضم را قورت دادم و گفتم: «مامان وقت ندارم استراحت کنم باید برای مراسم آماده بشم می‌شه برام دعا کنی؟ می‌گن دعای مادر رد نمیشه.» حرف زدیم و نزدیک اذان ظهر خداحافظی کردیم. یک ساعت بعد پاهایم سبک‌تر شد احساس کردم راحت‌تر راه می‌روم. مامان پیام داد: «بهتری؟ بعد از نماز خیلی دعات کردم.»   ✍ #عاطفه_ذوالفقاری #تهران #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 4⃣5⃣ ماه پیچیده در پرچم سه رنگ سرش را گذاشته روی شانه‌هایم و هق‌هق می‌کند. قبلش آرام ایستاده بود و میله‌ی پرچمش را گرفته بود. شبیه طفلی چسبیده به دامان مادر. غمِ آشنا و دوری را که توی چشم‌هایش نشسته می‌شناسم. نگاهمان که به هم خورد حالش دگرگون شد. نوازشش می‌کنم: -عزیز دلم. این تنها کلمه‌ی همدلانه‌ای است که از پس ادا کردنش برمی‌آیم‌ و البته اشک که زبان مشترک تمام داغدیده‌های عالم است. زبان مشترک بیست و چند سال پیش‌مان هم اشک بود. دو تا اتوبوس بچه دبیرستانی، ایستاده بودیم وسط کوچه. آفتاب کم‌جان و مورب اول صبح که از لب دیوار بلند شد و بالا رفت و شروع کرد به سیخ زدن، دیگر خبری از ازدحام نبود. همه مجوزهایشان را نشان داده بودند و از مقابل نگاه نگران ما رفته بودند تو. با چشم‌هایی سرخ و پف‌کرده زل زده بودیم به در. ترکیبی از بی‌خوابی و گریه و خشم. چشم‌های همه‌ ما همین بود به جز مسئول بی‌خیالمان که موبایل به دست عرض کوچه را طی می‌کرد و به کسی که آن طرف خط بود لبخند تحویل می‌داد. بی‌توجه به ما که پلاسیده و پخش شده بودیم وسط کوچه. مایی که اول صبح مثل دسته گلی بزرگ با ساقه‌های ترد و تازه می‌درخشیدیم. حالا ولی انگار کسی روی خاک مرده پرپرمان کرده بود. از انتهای کوچه صدای همهمه‌ای آمد. باز هم کاروانی جدید. از سرحالی و یکدستی و لهجه‌ی فارسی‌شان پیدا بود بچه‌های تهرانند. یکی‌شان بلند پرسید: -اینا چرا نمی‌رن تو؟ سوالش مخاطب مشخصی نداشت. من ولی به جوابش فکر می‌کردم. جواب‌هایی که مثل حباب توی سرم چرخ می‌خوردند و همان‌جا می‌ترکیدند. منتظر مجوز بودیم. مجوزی که داشتیم و آقای مسئول جا گذاشته بود محل اسکان. تمام شب را نخوابیده‌ بودیم و نماز صبح را خوانده نخوانده زده‌ بودیم بیرون تا اولین کاروانی باشیم که پا می‌گذارد روی گلیم‌های آبی حسینیه. می‌خواستیم آن جلوجلوها بنشینیم و وقتی فریاد می‌زنیم "صل علی محمد رهبر ما خوش آمد" آن‌قدری نزدیک باشیم که از پشت پرده‌ی اشک بتوانیم صورت ماه آقا را ببینیم. همه می‌گفتند از نزدیک خیلی نورانی‌تر است و ما به عشق همین نزدیکی، تاریک‌روشن صبح، خودمان را رسانده بودیم جایی حوالی بیت و کلی کوچه‌ی پیچ‌درپیچ را دویده بودیم و آخرش به اینجا رسیده بودیم. به در بسته. دخترک پی سوالش را نگرفت. با کتانی‌های سفیدش دوید تو. مثل باقی کتانی‌های تمیزی که از مقابل چشم‌هایم عبور کردند و رفتند. سرم را انداختم پایین و زل زدم به کتانی‌هایم. چقدر شبیه خودم بودند. خسته و خاک‌آلود و کهنه‌. پلک زدم و یک قطره اشک افتاد روی کتانی‌ام. و باز قطره‌ای. و باز هم قطره‌ای دیگر. پارچه‌اش رنگ باز کرد. انگار داشت تمیز می‌شد. شاید قلب من هم. مائده شانه‌هایم را تکان داد. خشم از نگاهش رفته بود و شوق برگشته بود: -بدو مجوز رسید. دست بردم به سربند یا زهرای روی مقنعه‌ام. بعد دویدم و فکر کردم حالا چه فرقی می‌کند جلو باشیم یا عقب؟ مهم این است که آقا را بینیم. در که باز شد با شتاب دویدیم تا صف بازرسی. طبقه اول پر شده بود و درهایش را بسته بودند. چند دقیقه بیشتر نمانده بود تا ورود آقا. بیسیم زدند و ما را فرستادند طبقه‌ی بالا. جایی برای نشستن نبود. به اندازه‌ی دو تا کفِ پا جا پیدا کردیم و ایستادیم وسط جمعیت. جایگاه دیده نمی‌شد. از صدای تکبیر و شعار بود که فهمیدم آقا وارد شده‌اند. خودم را بلند کردم روی پنجه‌پا و برای لحظه‌ای نقطه‌‌ای محو و نورانی را پیچیده در عبا و عمامه‌ی مشکی دیدم و تمام. بعدش فقط یک صدا بود. صدایی پدرانه که آرام و مهربان تکرار می‌کرد: -خیلی ممنونم. خوش آمدید. نگاه کردیم به هم. واقعا صدای آقا بود. خودِ خودِ آقا. دیگر همهمه‌‌ها را نمی‌شنیدم. تنه زدن‌ها را حس نمی‌کردم. سکوت بود و سکوت. و صدای هق‌هق من و مائده که داشتیم توی بغل هم به زبان مشترک تمام عاشقان جهان زار می‌زدیم. به زبان اشک. درست مثل حالا. مائده سر از شانه‌هایم برمی‌دارد. آرام شده است. می‌پرسم: -برای تشییع می‌ری؟ نگاه می‌کند به دور: -فردا با بابام می‌رم. و دوباره اشک توی چشم‌هایش لب‌پَر می‌زند. توی چشم‌های من هم. دو روز است به هر دری زده‌ام. نشده. از تهران و قم جا مانده‌ام. باید خودم را به مشهد برسانم. باید روی پنجه‌ی پا بایستم، قدَّم را بلند کنم و آقایم را ببینم. آقایی که تنها مجوز لازم برای دیدارش، توی سینه‌ام می‌تپد و تمام وجودم را آتش می‌زند. باید خودم را به آقایی برسانم که این بار به جای عبا و عمامه‌ی مشکی، پیچیده در پرچم سه رنگ‌ وطن به فرزندانش خوش‌آمد می‌گوید. آقای شهید ایران. ✍ #زینب_کریمی #رشت #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍

ا﷽ 5⃣5⃣ آیات روشن هیات‌های دیپلماتیک هرکدام، از مسیر فرش‌های قرمز برای ادای احترام به پیکرهای مطهر وارد می‌شدند. قطعه موسیقی نواخته می‌شد. بعد که در مقابل جایگاه می‌ایستادند قاری آیه‌ای را تلاوت می‌کرد. عجب حسن سلیقه‌ای برای انتخاب آیات به کار رفته بود. وقتی قاری به صوت خوش خواند: *وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ* خیلی نیاز نبود شنیده باشیم این هیات مال کدام کشور است. می‌شد حدس زد اگر خود آقایمان بودند به کدام ملت و دولتش می‌گفتند: *سستی نکنید و اندوهگین مباشید.* کوبایی‌ها بعد از شنیدن آیات سری فرو آوردند و از ادامه‌ی مسیر فرش‌ها خارج شدند. قبل از آن‌ها هم هیات عربستانی، با آیه روشنی گوشزد شده بودند. *قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَن يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُولِي الْأَبْصَارِ.* آیه ۱۳ سوره‌ آل عمران به رویشان آورد خدا با ماست و گروه مومن ما هستیم که خداوند عدد ما را در مقابل توان بالای دو قدرت نظامی دنیا چندبرابر نشان داد. به عرب‌ها یادآوری کرد این ما بودیم که پیروز شدیم و نهایت هم زد روی تخت سینه‌شان که در این‌ واقعیتی که پیش چشم همه‌ دنیا رخ داد، عبرتی نهفته است، اما برای کسانی که چشم‌های خود را باز کنند. هیات عربستانی ادای احترامی کرد و از سوی دیگر جایگاه خارج شد. آن روز دیپلمات‌های سراسر دنیا یک‌به‌یک آمدند و خدا خودش در بالاترین سطح دیپلماسی با آن‌ها به مذاکره نشست. آن‌هم از موضع قدرت. برای بعضی مبشرا بود و برای برخی نذیرا. این بار جمهوری اسلامی ایران با آیات روشن پیام خودش را به دنیا مخابره کرد. بدون هیچ متن تفاهم یا بیانیه‌ای بلکه با آیات روشن الهی. پیامی که هیچ دیپلماسی رسمی در اسلام آباد یا ژنو قدرت ابلاغ آن را نداشت. ✍️ #اکرم_ایزدیان #دزفول #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 〰〰〰〰 💠 هر روایت قطعه‌ای از حافظه‌ی تاریخی این روزهاست #کارام‌جانم‌می‌رود || روایت‌های مردمی از وداع با رهبر شهید 📍ایتا | بله | تلگرام |📍