مشهدِ من ! خانه یِ من ! آسمانت روزگاری آبی بود ؛ روزهای دوری که باران می‌بارید . روزهایِ دور را از یاد نخواهم برد ؛ حتی اگر غبار آن را فرا بگیرد .

ردِ رنگ و گذرِ زندگی

رفتن هیچ چیز را درست نمی‌کند . بارها و بارها شنیده ای ، می‌گویند رفتن چیزی را درست نمی‌کند . اما مگر به غیر این است که چیزی ، اگر بنا به دلیلی درست باشد ، درست است ؟! پس رفتن نیز اگر دلیلی داشته باشد صحیح و درست ، درست است و صحیح . آن‌گاه که عقل و حس با تو آشکارا ، رفتن را زمزمه می‌کند ، برو . برو و نیاندیش که اگر می‌ماندی چی می‌شد ، مهم این است که رفتی . دیگر نیستی ؛ آن چیز که پشت سرِ توست ، در پشت سرِ تو می‌ماند . آن هارا خودت سد راهِ خودت نکن . خاطرات ، سال ها ، عمر و حتی بوی عطر ، تا ابد نمی‌مانند . رفتن است که جریان می‌سازد و جاری می‌کند . رفتن اگر درست باشد ، چیزهایی را درست می‌کند . | برای رفتن ، سال‌ها و بویِ عطر ؛ سوم آبان‌ِگان هزار و چهارصد و چهار |