به برگِ گیسوانت نگاه کردم ، به پیچک روی انگشت هایت ، به پیرهنِ خزه گرفته ی برتنت ، به رد نوازشِ دست‌هایت ، به گلبرگ های دور مچ پایت ، به نگینِ زمزد گوشواره هایت ... همه چیز در تو سبز جلوه می‌کرد ؛ سبز مثل خیال . سبز مثلِ تو . تویی که سبزینه ای بافته در خیالِ منی | برای سبزهای خیالی در روزهای زردِ واقعیت ، هفدهمِ آبانگان هزار و چهارصد و چهار |

یاد تو افتادم دخت.

گویی که روحِ زنانه ی این مملکت ، به خواب رفته ... نگاه کن ؛ دیگر باران هم نمی‌بارد . | از میانه ی یادداشت هایِ پراکنده دُخت ؛ ششم آذرماهِ هزار و چهارصد و چهار |

من و هلیا الان پیشِ همیم😭

بچه هاااااا واقعا بچم نازههه

اصن این شکلی بودم که وایِ من

عشق من!