:))))))

چقدر شکوفه‌های بادوم قشنگه((((:

کی گفته باید حتما کوچه‌ها آسفالت باشن و دیوارای خونه‌ها سیمانی؟! همه‌ی قشنگیِ روستا به کوچه‌های خاکی و دیوارای کاه‌گلی کنارشه اونم با وجود شکوفه‌های درختایی که سایه انداخته رو زمین(: اونوقت با این بازسازی‌ها همه این حس قشنگ و حال‌هوای قدیمی از بین میره......

هی.. پیرمرد بدخلقی که از سروصدای بچه‌ها خوشت نمیومد.. جای خالی خودت و صندلی کهنه‌ات که همیشه جلوی مغازه کوچیکت بود؛ تو دل این روستای کوچیک خیلی به چشم میاد... حاج‌آقا یوسف! تازه چند هفته‌است که نیستی تا با اون کلاه سبزت، مثل همیشه عاشقانه ویلچر خانومتُ هل بدی تا مسجد...

هی... عمو عباس؟ حدود یک ساله که نیستی تا روی همین بلوک بشینی و هروقت از این کوچه رد میشم با لبخند سلام بدی... کجایی؟! عمه رقیه منتظره تا بیای کنارش زیر لحاف کرسی بشینی و براش از اون شعرای همیشگیت بخونی در وصف امیرالمؤمنین(:

هی.. مریم خانوم؛ الان دقیقا ۷ساله که نیستی تا با واکرت بیای در خونه‌تُ به روم باز کنی.. بشینی کنج حیاط و درددل کنی و از وارثی بگی که می‌خواد خونه‌رو بازسازی کنه.. اما تو می‌خوای اتاقِ پسر شهیدت همینجوری دست نخورده و خاکی باقی بمونه... با تمام وسایلش، با عکس بزرگی که نقاشی چهره‌اشه(: حالا خونه‌اتُ بازسازی کردن.. برای اتاقاش درای آهنی گذاشتن و دیگه اهمیتی به درخت گردوی وسط حیاط نمیدن....

هی.. فاطمه‌خانومی که می‌گفتی صنوبر صدام کنین(: الان خیلی وقته که بردنت تهران... الان خیلی وقته که بوی نون تازه از در خونه‌ات نمی‌زنه بیرون و نمی‌پیچه تو کوچه.. الان خیلی وقته نیستی تا برات یه کاسه آش بیارم و کنارت بشینم تا دوباره برام ماجرای ماری که خودت کشتیُ تعریف کنی! اما هنوزم در خونه‌ات بازه(: هنوزم انگار خودت نبستیش چون پاهات کم جون شده و نمیتونی برای کسی بازش کنی...

چقدر آدما زود از این دنیا میرن... انگار که هیچوقت نبودن!