بعضی موقع‌هام اینجوری.. زندگی که همیشه روال نیست! یهو باید تو اوج تنهایی و دل‌گرفتگی بار ببندی و وقتی خودتُ پیدا کنی که وسط ترمینال دنبال اتوبوس فلان شهر می‌گردی. تا بری و مرهم باشی برای کسی:))))) گویا بزرگسالی یعنی همین… دعا کنید براش!(:

این ماجرا که می‌گذره بالاخره... فقط می‌خوام بگذره و برم اونجایی که روضه‌ی حضرت‌علی‌اکبر معنا میشه... برم کربلا و نفس بکشم! فقط همین:)

07:24

:)

نگاهش می‌کنم و بغضم بیشتر میشه:)

من دیگه تا ابد از بیمارستان متنفرم!..

صدای بوق دستگاه‌ها که میاد انگار با فلز دارن مغزم رو تراش میدن...