↻

جونمُ میدم برا حضرتِ‌قاسم(((:

نوشته بود که: تو بزرگی و در آیینه‌ی کوچک ننمایی نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد! این آیینه‌ی کوچک روحِ ما نمی‌تواند آن عظمت عجیب را در خود منعکس کند، اما آیینه‌ی روحِ امیرالمؤمنین چطور؟ او می‌تواند؛ او این عظمت را می‌فهمد، می‌گیرد، درک‌ می‌کند و به همین دلیل است که آن‌جور به خود می‌پیچد و اشک می‌ریزد.(((((:

ای باطن غم تو غم کربلا حسن میراث‌دار غربت شیر خدا حسن ای شاهد مصیبت فرق شکافته ای شاهد غم در و دیوار، یا حسن ای زخم خورده، زخم زبان خورده از همه سردار دست بسته‌ی قحط وفا حسن عمری اگرچه زیسته‌ای زاده‌ی علی هر روز را شهید شدی، مرحبا حسن بخشیده‌اند مال، کریمان به مردمان بخشیده‌ای تو آبروی خویش را حسن هرگز نبود با تو ولی با حسین بود هفتاد یار صادق و بی‌ادعا حسن افتاد جسم قاسم و عبداللهت به خاک شد نذر آخر تو چه زیبا ادا حسن(:

من خود به دل خاك سپردم بدنش را يادم نرود گريه و ناخن زدنش را آن تير كه زد حرمله‌ی خير نديده نگذاشت ببينم به زبان آمدنش را(:

((: