کاموا هام تنها گره های زندگیم بودن که عاشقانه دوسشون داشتم ((:

شده تاحالا از خودم متنفر باشم .. اما وقتی قلاب میگیرم دستم عاشق روحیه پیرزنی درونم میشم .. وقتی خط های اضافی نقاشیمو پاک میکنم انگار دارم بدی هامو پاک میکنم .. وقتی مداد دستم میگیرم ، مینویسم انگار روحمو ازاد کردم .. وقتی لبخند شخصی که رو به رو مه رو میبینم که علتش منم ، مطمئن میشم که یه جا به درد خوردم .. وقتی شعر میخونم حس میکنم دنیا و محبت درونش فراتر از درک منه .. وقتی کتابو ورق میزنم به این ایمان میارم که منم مثل بقیه فقط انسانم .. وقتی چی‌پلت و شیرکاکائو و پیتزا و اسنک و قورمه‌سبزی و مرغای مامانمو میخورم میفهمم دنیا رو میشه جای بهتری دید .. پس هنوز میشه ادامه داد حتی با وجود نحس آموزش پرپرش(:

چرا هر کی قلاب میگیره دستش بهش میگن پیرزن؟

نه ولی یه روحیه پیرزنونه خاصی توی قلاب دست گرفتن هست

ولی لعیا، خیلی ها دوست دارن مثل تو باشن توی زندگیشون یه نوری باشه که بهش لبخند بزنن حالا اون نور میتونه حرکت مداد روی کاغذ باشه، یا پیچش دست های گره خورده به قلاب. یا حتی ذهن درگیر یه مسئله. خیلی چیز ها این نور رو تشکیل میده و برای هرکسی هم نورهای رنگارنگ و متفاوتیه اما همه یه نور طلایی دارن،‌نمیدونم نور طلایی تو چیه. چون از خودمم نمیدونم. ولی نور طلایی فقط دلیل لبخند نیست. دلیل زندگیه، یه جور هدفه. خندست. گریه ست. شادیه. همچی، همچیه. گفتم خیلی ها دوست دارن نور داشته باشن اما خیلی ها هم هستن که نوری ندارن. حتی همون نورهای کوچولورو. یعنی دارنا، ولی خیلی دوره، نور کمی داره. سوسو میزنه. شاید ادمای مثل تو باشن توی دنیا ولی کم نیستن ادمایی مثل من که نورای کم رنگ دنیاشونو پر کرده و به دنبال یه درخشش پررنگ ترن

چقدر همتون قشنگ می‌نویسین فقط منم که یه جمله عادی ام نمیتونم بنویسم؟ 🤡

لعیا تو نوری واقعا نور

ما فقط چنتا نهمی هستیم که انتخاب رشته در کمینمونه:

امتحان علوم و مطالعات ((: .. امتحان گزینه دو (((: .. * ما فقط چند نفریم که داریم به خودمون امید میدیم نمره سطح ما رو تعیین نمیکنه

ما فقط چند نفریم که میدونیم نمره نیست که استعدادمون رو نشون میده، ولی نمیزارن باورش کنیم

نازنین وای میتونم واست برم بمیرم وای فداتبشم (:

انتخاب رشته داره فشار میاره