نقطه‌رهایی؛ نقطه‌اوجه.

رک بگم؟ دوس‌دارم جو بینشون رو. جالبه؛ راحتن؛ همه ی‌نخود اعتمادب‌نفس حرف زدن رو دارن. از فضای آکادمیک و خشک رشته‌من خبری نیست.. نمیدونم ولی حس صمیمیت و گرمی بینشونه؛ یچیزی هست که منو اینجا نگه‌میداره.

ریحانه کنفرانس میده و من دارم کنترل میکنم نخندم.

حرف زدنش هیچ تغییری نکرده:)) ریحانه فقط منطقی‌طور بزرگ‌شده و وای زن لپتو میکشما:) انگار که هنوز تو اتوبوس راهیان‌نوریم و جواب‌سوال مسابقه رو میخواد بده. میخواد همه تلاششوکنه تا منظورشو برسونه و واقعا ام همه تاییدش میکنن چون واقعا خوب توضیح میده.

اینکه از اون پیله خودتو رها کنی و وارد دنیای جدید بشی خیلی سخته؛ ولی وقتی بشه عجب چیزی میشه:)) -حرفای‌‌حق استاد-

جدا وقتی اون رهایی پیش اومد و تغییری که باید ایجاد شد واقعاا بووووم! خیلی خفن‌شد همه‌چی:) نکتش اینجاست که این تغییره همچنان ادامه داره و با روال زندگی بروز میشی.

ریحانه امروز مثه ماماناس و من مثه جوجه‌اردک دنبالش راه میرم🤣🤣.

باشه ولی آل‌استار موردعلاقمه هرچیم بشه.

تجربه و هیجان جدید امروز این بود که برای اولین بار یکی از آدمای مجازی زندگیم رو تو واقعیت دیدم، بدون هیچ هماهنگی قبلی ای و خیلییی حس عجیب و جالبی داشت. 🥲

خب حس‌عجیبی داشت ولی بالاخره دوستِ‌مجازیِ‌کرجیمو دیدم🤏🏻💗 آرووم‌شی واقعا [آرومه] خیلیی خانومانس؛ اونقدی که اولش باورم نمیشد که عه برگام این بچه همون آدمه ویویاتقنثمثحثتثحثج. هیجی دیه ذوق همین مرسی بوس.

-رندوم از امروز-