-

از عصر تو مسجدیم برای بسته‌بندی پنج‌هزارتا لقمه برای موکب و صبحانه و پویرایی از مهمونای آقای‌شهید:) خوشحالم که میتونم حتی درحد برداشتن ی لقمه سهیم باشم؛ ولی یعنی‌چی؟ من نمیخوام باورکنم:) همه مثل ی‌خانواده عزاداری نشستیم دورهم و داریم برای مهمونا پک درست میکنیم. درد داره:) خیلی درد داره.

یکی بهم بگه دروغه..:)!

دیدن این صحنه و دکور توتجمع تیرخلاص بود برام؛ خیلی عجیب و سنگینه همه‌چیز.

آقام ازدستم رفت.. :)

اولین و آخرین دیدارمون اصلا جوری نبود که ذوقش رو داشتم؛🕊 اصلا جوری نبود که تصورش میکردم.

من وداع بلدنیستم:) من نمیتونم خداحافظی کنم:) آقای‌مظلومِ‌عزیزم..

درد و غم چیه اصلا؟:)

حالم داره بد میشه واقعا:) من عادت ندارم؛ من هربار اومدم این مسیرو با ذوق این بوده که پشت سرشما نماز بخونم! از جمعه‌ی‌ نصر بگیر تا عیدفطرای سالای گذشته:) اصلا برای چی اومدم؟

هموطن خیلی زود دیر میشه... به خودت میای میبینی تموم شد، اخر هفته شد و آقا رو خاک کردن و تو نیومدی بشی سیاه لشکر حق، درحالی که فرصتشو داشتی... اصن ترسوندن چه معنی ای میده وقتی ما ملت امام حسینیم، ملت شهادتیم؟ هرچند، واقعا ترسوندنا الکیه، قراره دورهم بریم تشییع دیگه؛ حالا اگه سختمونه خیلی، نمیریم جای شلوغ و پرازدحامش. چه ترسی؟ پاشید بیاید که واقعا زود دیر میشه و این یه صحنه تاریخی مهمه که تک تکمون توش موثریم، چه اومدنمون چه نیومدنمون تاثیر داره ولی یکیش عالیه یکیش فوق العاده بد و حسرت بار... جا نمون هموطن، یا لثارات الحسین، یا لثارات الخامنه ای.

آتیشِ‌غممون آروم نمیشه. فکرشم میکردم تابوت شمارو ببینم؟:) نه.