علم‌ از‌ دست‌علم‌دار نیوفتد هرگز!

بگو خیال تو شب‌ها کمی به رحم آید قسم به جان خودت ، من هنوز بیدارم...

+ آقا؟ - بله؟ + شما بابای من را ندیدی؟ او یک رَدای سبز دارد، همیشه برای ما غذا می‌آورد و یک کوله روی پشتش است. - اسمش چیست؟ + نمی‌دانم، هربار پرسیدم، نگفت! - چه کارش داری؟ + می‌خواهم خبر خوشی به او بدهم، خبر کشته‌شدنِ علی را. - از این خبر خوشحال می‌شود؟ + آری مطمئنم او از خوشحالیِ من، خوشحال می‌شود. - مرگِ علی را جلوی او آرزو می‌کردی؟ + آری، همیشه غذا که می‌آورد جلویش علی را نفرین می‌کردم، او هم دست‌هایش را بالا می‌برد و می‌گفت: خدایا مرگ علی را برسان...

‌یه سریا وقتی اسمتو صدا میزنن برات خیلی جذابه. با خودت میگی: یعنی انقدر اسمم میتونست قشنگ باشه و خودم خبر نداشتم؟ @Willoughby  ~