تصورم این حجم از بلاهت ایشون نبود که از نظرسنجی در ایتا، نظر کل کشور رو نتیجه بگیره!! الان اگه رهبری معظم این توافق‌نامه رو امضا کنن و تأیید، ایشون با اینهمه مخاطبی که فریب‌شون داده، می‌خواد چه کنه؟! واقعا مخاطب داشتن هم ظرفیت می‌خواد و البته اندکی عقل! آدم بلاگر هم اگه می‌خواد باشه، شعور و عقل خیلی لازمش می‌شه والا می‌شه یه چی مثل این... خدا ما رو شفا بده. #عقلانیت #جریان_تحریف #ولایتمداری_واقعی

مقایسه با برجام 🔺در معامله برجام شما چه میدادید، چه میگرفتید؟ به طور خلاصه، بخشی از ثروتی که به زحمت به دست آورده بودید میدادید و برداشتن تحریمها را به دست میآوردید. 🔺خوب ، ضمانت اجرای توافق چه بود؟ هیچی. اصل توافق. مسوولین معتقد بودند این توافق که جلوی چشم دنیا و با حضور همه قدرتها و با آنهمه کار رسانه ای بسته شده، امکان ندارد نقض شود و امکان ندارد عمل نشود. این میشد ضمانت اجرا 🔺رهبر شهید معتقد بود دست خود را با قدرت ایمانی مردم در اقتصاد پر کنید، تا حربه دشمن بی خاصیت شود، ورود قدرت ایمانی مردم در اقتصاد یعنی چه؟ اقتصاد مقاومتی. این کار کلا باعث میشد حربه شیطان بی اثر شود. متاسفانه کسی این دستور را آن زمان جدی نگرفت. نه علاقمندان به برجام نه منتقدین برجام. 🔺اما الان چه وضعی داریم؟ در یک کلام میگوییم رها کن تا رها کنیم. ضمانت اجرای شما چیست؟ قدرت، قدرت جدیدی به نام اعمال حکمرانی بر تنگه هرمز به ضرر دشمن. این قدرت جدید با سه عامل به دست آمد: اول هوشمندی شما در تعامل با دشمن، کاری کردید که او با حمله به شما در تله بیفتد. مذاکرات مستقیم قبل از جنگ اگر هیچ نفعی برایتان نداشت لااقل باعث میشد مشروعیت جنگ در چشم همه با شما باشد. این حکمت اصل مذاکرات در یک سال اخیر بود. دوم قدرت مردم در خیابان که اجازه ضربه به کشور را نمیداد. و ریشه همه قدرتهای ما هم همین است. سوم قدرت موشکی شما که با علم بومی و توان داخلی به دست آمد. یعنی عقل و علم و ایمان مردم باعث فعال شدن قدرت جدید تنگه هرمز میشد. 🔺کمی الهیاتی هم تقریر کنم صحنه را، ببینید با شیطان بدون قدرت الهی مواجه نشوید. این فحوای اصلی مجموعه آیات قران درباره تعامل با شیطان است. اما اگر متکی به قدرت ناشی از ایمان بودید، حتی شیطان هم باعث رشد شما میشود، حتی مذاکره تان با او تبدیل به تقابل و مقاومت و شکست او میشود. الان چه دارد ایران؟ تنگه هرمز، هسته ای، موشکی، که همه بوسیله تدبیر و حکمت و علم بدست آمده اند که جوشیده از قدرت بعثت ایمانی مردم است. این همان مصداق عینی و عملی پناه بردن و استعاذه به الله است که باعث غلبه بر شیطان میشود. در زمان برجام هم رهبر شهید همین را مطالبه میکرد، معنای اقتصاد مقاومتی همین بود، معنای نگذاشتن همه تخم مرغها در سبد برجام و اتکا به قدرت داخلی همین بود. 🔺پ.ن. حالا این روزها عده ای به انگیزه نقد مذاکرات که ولو اشتباه کنند اما اشکالی هم ندارد لکن در عین حال خواسته و یا ان شاء الله ناخواسته در حال تخریب عامل اصلی قدرت ایران هستند. رهبر شهید بیش از هر چیز نگران ضربات نرم افزاری به ذهن مردم بود که "اتحاد مقدس" آنها را مخدوش کند. امروز یک عده در تقابل رسمی با دستور روشن رهبری فعلی هستند که گفت اختلاف ولو با دلایل موجه ایجاد نکنید، ایجاد یاس و بددلی و بی انگیزگی و سرخوردگی در مردم نکنید، این خبر پشت پرده نیست، این پر تکرارترین سخن رهبری است. طرف خطابش جان فداها و خواص است و این زمان مگر جان فداها تمرکزشان به چیزی جز جنگ با آمریکا است، میگوید در همین موضوع ولو با ادله موجه اختلاف نسازید، اما اینها در حال لگد زدن به مهمترین عنصر قدرت امروز ما مقابل شیطانند. نمیفهمند (ان شاء الله که نمیفهمند) چه غلطی دارند میکنند. مردم سرخورده، پر اختلاف، مایوس، با احساس شکست، همان است که دشمن میخواهد. هزار تنگه هرمز و هسته ای و موشکی نمیتواند جای این عامل اصلی همه قدرتها را بگیرد. افسوس و صد افسوس @ali_mahdiyan

الان دیگه فایده‌ای نداره که بیایید بگید «انتقاد با تخریب فرق داره»، «فحش ندید»، «تهمت نزنید»، «رفتارهای دیشب رو تأیید نمی‌کنیم» و از این حرف‌ها... اتفاقاً این حرف‌ها رو باید صد روز پیش می‌زدید. همان روزی‌ که از صبح تا شب، روزی سه وعده به مخاطبتان القا می‌کردید که «مسئولین خائن‌اند»، «دارن مردم رو دور می‌زنن»، «دارن خلاف نظر رهبری عمل می‌کنن»، «به رهبری تحمیل شده»، «کشور فروخته شده» و هر روز با یک شایعه و یک ابهام جدید، بذر بدبینی و بی‌اعتمادی می‌کاشتید. شما فکر کردید مخاطب فقط محتوا را می‌خواند و رد می‌شود؟ نه. مخاطب به مرور احساس می‌گیرد، خشم می‌گیرد، بدبین می‌شود و کم‌کم به این یقین می‌رسد که عده‌ای در داخل حاکمیت در حال خیانت به کشور هستند. وقتی صد روز به یک انسان بگویی فلانی خائن است، فلانی کشور را فروخته و فلانی برخلاف مصالح کشور عمل می‌کند، دیگر نباید تعجب کنی که روز صد و یکم، همان مخاطب در خیابان به آن مسئول فحش بدهد. شما آتش را روشن کردید؛ حالا از دیدن شعله‌هایش تعجب نکنید. این مردم، آتش زیر خاکسترند. شما با محتواهایتان هر روز به این آتش هیزم اضافه کردید و امروز که جرقه‌ای خورده، ناگهان یاد اخلاق و مرزبندی بین انتقاد و تخریب افتاده‌اید؟ رهبر انقلاب بارها روش درست انتقاد را گفته‌اند؛ بارها از تهمت، بدبینی، اختلاف‌افکنی و هم‌صدایی با دشمن نهی کرده‌اند؛ بارها تأکید کرده‌اند که هر حرفی زمان و مکان مناسب خودش را دارد و هر انتقادی هم باید به شیوه درست و بدون تخریب سرمایه اجتماعی کشور مطرح شود. اما آیا شما این خطوط را رعایت کردید؟ آیا وقتی هر روز بدون سند قطعی، مسئولین را خائن، ترسو، سازشکار یا عامل تحمیل معرفی می‌کردید، به عواقب اجتماعی آن فکر کردید؟ آیا لحظه‌ای با خودتان گفتید اگر تحلیل من اشتباه باشد و اگر این اتهامات نادرست باشد، چه حجمی از بی‌اعتمادی و نفرت را وارد جامعه کرده‌ام؟ در رفتارشناسی اجتماعی یک اصل وجود دارد؛ هیچ اغتشاش و هیچ رفتار هیجانی یک‌شبه به وجود نمی‌آید. قبل از هر انفجار اجتماعی، ماه‌ها و گاهی سال‌ها انباشت خشم، بدبینی، بی‌اعتمادی و احساس فریب‌خوردگی وجود دارد. وقتی شما شبانه‌روز به مردم القا می‌کنید که «به شما دروغ می‌گویند» و «کشور را دور می‌زنند»، در واقع در حال ساختن همان احساس فریب‌خوردگی هستید. نتیجه‌اش هم همین می‌شود که عده‌ای تصور می‌کنند دیگر هیچ راهی جز فریاد، توهین و رفتارهای خارج از چارچوب باقی نمانده است. بنابراین امروز دیگر دیر شده که فقط بگویید «فحش ندهید». شما باید از خودتان بپرسید در این صد روز چه چیزی تولید کردید؟ امید یا یأس؟ اعتماد یا بدبینی؟ وحدت یا شکاف؟ مطالبه‌گری یا نفرت؟ چون در نهایت، محتوا بی‌هزینه نیست. هر کلمه‌ای که در یک کانال منتشر می‌شود، روی ذهن و رفتار مخاطب اثر می‌گذارد. کسی که صد روز بذر سوءظن و اتهام بکارد، نباید روز صد و یکم از برداشت خشم و آشوب تعجب کند. #ارسالی_مخاطبان

الان دیگه فایده‌ای نداره که بیایید بگید «انتقاد با تخریب فرق داره»، «فحش ندید»، «تهمت نزنید»، «رفتارهای دیشب رو تأیید نمی‌کنیم» و از این حرف‌ها... اتفاقاً این حرف‌ها رو باید صد روز پیش می‌زدید. همان روزی‌ که از صبح تا شب، روزی سه وعده به مخاطبتان القا می‌کردید که «مسئولین خائن‌اند»، «دارن مردم رو دور می‌زنن»، «دارن خلاف نظر رهبری عمل می‌کنن»، «به رهبری تحمیل شده»، «کشور فروخته شده» و هر روز با یک شایعه و یک ابهام جدید، بذر بدبینی و بی‌اعتمادی می‌کاشتید. شما فکر کردید مخاطب فقط محتوا را می‌خواند و رد می‌شود؟ نه. مخاطب به مرور احساس می‌گیرد، خشم می‌گیرد، بدبین می‌شود و کم‌کم به این یقین می‌رسد که عده‌ای در داخل حاکمیت در حال خیانت به کشور هستند. وقتی صد روز به یک انسان بگویی فلانی خائن است، فلانی کشور را فروخته و فلانی برخلاف مصالح کشور عمل می‌کند، دیگر نباید تعجب کنی که روز صد و یکم، همان مخاطب در خیابان به آن مسئول فحش بدهد. شما آتش را روشن کردید؛ حالا از دیدن شعله‌هایش تعجب نکنید. این مردم، آتش زیر خاکسترند. شما با محتواهایتان هر روز به این آتش هیزم اضافه کردید و امروز که جرقه‌ای خورده، ناگهان یاد اخلاق و مرزبندی بین انتقاد و تخریب افتاده‌اید؟ رهبر انقلاب بارها روش درست انتقاد را گفته‌اند؛ بارها از تهمت، بدبینی، اختلاف‌افکنی و هم‌صدایی با دشمن نهی کرده‌اند؛ بارها تأکید کرده‌اند که هر حرفی زمان و مکان مناسب خودش را دارد و هر انتقادی هم باید به شیوه درست و بدون تخریب سرمایه اجتماعی کشور مطرح شود. اما آیا شما این خطوط را رعایت کردید؟ آیا وقتی هر روز بدون سند قطعی، مسئولین را خائن، ترسو، سازشکار یا عامل تحمیل معرفی می‌کردید، به عواقب اجتماعی آن فکر کردید؟ آیا لحظه‌ای با خودتان گفتید اگر تحلیل من اشتباه باشد و اگر این اتهامات نادرست باشد، چه حجمی از بی‌اعتمادی و نفرت را وارد جامعه کرده‌ام؟ در رفتارشناسی اجتماعی یک اصل وجود دارد؛ هیچ اغتشاش و هیچ رفتار هیجانی یک‌شبه به وجود نمی‌آید. قبل از هر انفجار اجتماعی، ماه‌ها و گاهی سال‌ها انباشت خشم، بدبینی، بی‌اعتمادی و احساس فریب‌خوردگی وجود دارد. وقتی شما شبانه‌روز به مردم القا می‌کنید که «به شما دروغ می‌گویند» و «کشور را دور می‌زنند»، در واقع در حال ساختن همان احساس فریب‌خوردگی هستید. نتیجه‌اش هم همین می‌شود که عده‌ای تصور می‌کنند دیگر هیچ راهی جز فریاد، توهین و رفتارهای خارج از چارچوب باقی نمانده است. بنابراین امروز دیگر دیر شده که فقط بگویید «فحش ندهید». شما باید از خودتان بپرسید در این صد روز چه چیزی تولید کردید؟ امید یا یأس؟ اعتماد یا بدبینی؟ وحدت یا شکاف؟ مطالبه‌گری یا نفرت؟ چون در نهایت، محتوا بی‌هزینه نیست. هر کلمه‌ای که در یک کانال منتشر می‌شود، روی ذهن و رفتار مخاطب اثر می‌گذارد. کسی که صد روز بذر سوءظن و اتهام بکارد، نباید روز صد و یکم از برداشت خشم و آشوب تعجب کند. #ارسالی_مخاطبان

جنگ شود نمی گویند در مذاکره مقاومت کردیم و جنگ شد بلکه می گویند باز هم مذاکره کردیم و مذاکره جنگ به ارمغان آورد جنگ شود واقعیت ها را نمی گویند بذر کینه می‌کارند برای دور بعدی اختلاف ها جنگ شود هزینه نمی‌دهند بلکه سرمایه گذاری می کنند برای انتخابات بعدی خدایم شاهد است که از کاسب های مجازی بیزارم و اگر امروز بیان نکنم مدیون به خون شهدا خواهم بود.

شما اینها را نمی شناسید برای معرفی یک کتاب و نمایشگاهش میلیاردها تومن از بیت المال پول می گیرند مشتی دله دزد کاسب هستند که انتخابات به انتخابات میلیارد ها تومن پول به جیب میزنند و همه را برای منافعشان و وعده یک پست سیاسی بی آبرو می کنند. اسپانسر خارجی دارند و قرار داد دولتی و با پشتوانه های قوی اطلاعاتی... آمده اند که بتازند بدبین کنند اختلاف بیافکنند اما با اسم انقلاب و شهدا و رهبری هزار آیه بخوانی، قرآن هایشان با من و شما فرق دارد. جان و مال و آبروی مردم برایشان حلال است. غیبت برایشان شدید تر از زنا نیست دروغ برایشان کلید بدی ها نیست چه گفته برایشان که گفته است این ها نامحرمان این دیار اند و روزی دست کثیفشان و ذات پلیدشان عیان خواهد شد و انسجام ظاهری شان درهم خواهد شکست باشد به یادگار...

بحث هرگز بر سر این نیست که مذاکره‌کنندگان ما معصوم‌اند و از هرگونه خطا و اشتباه مبرا، یا اینکه فرآیند مذاکرات فاقد هر نقص و کاستی بوده یا خواهد بود. چنین ادعایی نه واقع‌بینانه است و نه مورد نظر. مسئله اصلی، فتنه نفاق و تفرقه است؛ پروژه‌ای که موساد به صورت مستقیم برای آن بودجه و برنامه‌ریزی کرده است. در چنین شرایطی، برخی جریان‌ها با بهره‌برداری از ابهامات موجود، به جای نقد سازنده، به تخریب و ایجاد شکاف در بدنه نظام روی آورده‌اند. در حال حاضر، مفاد توافق‌نامه هنوز به صورت قطعی نهایی نشده و بسیاری از بندها در مرحله بررسی و چانه‌زنی قرار دارد. اعلام زودهنگام و قطعی‌نما درباره موضوعی که هنوز نهایی نشده، علاوه بر اینکه فاقد دقت حرفه‌ای است، می‌تواند آب به آسیاب دشمن بریزد. نباید اجازه دهیم بازی‌های رسانه‌ای — از جمله روایت‌های تحریک‌آمیز و غیرمسئولانه برخی چهره‌های خارجی — افکار عمومی را به سمت سوءظن و اتهام‌زنی سوق دهد. اتهام‌زنی به افراد و مسئولین کلیدی کشور، آن هم بر اساس الگوهای طراحی‌شده در پروژه‌های اطلاعاتی دشمن، خطایی جدی و غیرقابل قبول است. توهین، تهمت و اتهامات سنگین در این برهه حساس، از هر طرف که باشد، به ضرر وحدت ملی و اقتدار نظام تمام می‌شود. رهبر شهید انقلاب اسلامی همواره بر لزوم اصلاح رویه نقد تأکید داشتند و بارها فرمودند که نقد مسئولان و عملکردها باید به دور از توهین، اتهام و تخریب شخصی باشد. مسئولان در جایگاه مسئولیت را نمی‌توان با ادبیات تخریبی و اتهاماتی همچون خیانت یا بزدلی نقد کرد. نقد، زمانی ارزشمند و مؤثر است که عالمانه، دقیق و دلسوزانه مطرح شود. توافق‌نامه قطعاً دارای بندها و نکات ابهام‌برانگیزی است که باید با شفاف‌سازی، بررسی کارشناسی و مطالبه‌گری مسئولانه رفع شود. اما فاصله میان «نقد سازنده و شفاف‌سازی» با «اتهام‌زنی رسانه‌ای و تخریب شخصیت مسئولان» بسیار عمیق است و نباید این دو را با هم خلط کرد. در این مقطع حساس، حفظ وحدت، رعایت اخلاق رسانه‌ای و تمرکز بر منافع ملی، اولویت اول همه جریان‌های دلسوز انقلاب است. #صالح_شریفی ✍️ #لبیک_یا_خامنه_ای #فتح_خیبر #مرگ_بر_آمریکا #ایران_سرافراز_من👇🏻🇮🇷 @iransarafrazman

جریان توافق در مذاکرات غیرمستقیم با طرف آمریکایی از زبان دکتر باقری از اعضای تیم مذاکره‌کننده و نگاه رهبری شهید. پ.ن قابل توجه کسانی که تحت تأثیر تحلیل‌های غلط برخی افراد، هرگونه مذاکرات رو در نگاه رهبری شهید حرام می‌دونن #عقلانیت #منظومه_گفتمانی #ولایتمداری_واقعی

#عقلانیت #جاهل_متنسک #جریان_تحریف