اون کاه‌مغز‌هایی که می‌خواستن آمریکا زارت‌زارت بزنه و اونا بهترشو بسازن لباس کاراشونو بپوشن که وقت نداریم. بدوئِن، تانبلای بی‌سُواد.

این‌که فکر می‌کنید تجمعات شهری و میدون‌داری دیگه خاتمه یافته هم به نوعی جالبه. آتش‌بس برای برای جنگ برون‌مرزی بود. ما هنوز داخل خاکمون ریزه‌خورای رضاپشمک و دهن‌کج‌های تجزیه‌طلب رو داریم. لازمه‌ی دفعِ خطراتِ آشوب‌های داخلی همین تجمعات و خیابان‌داری‌هاست. امّا با شعارهای واقع‌بینانه‌تر، مصلحت‌اندیشی‌های بیشتر و اهداف‌گذاری بهینه‌تر. نه دست زدن به هر عملی از روی جَوهای ایتایی.

حاجی خب سخته تجمع بدون صدای موشک میدونی😂

تقصیر خودمون نیست خدا کلاً اون‌موقع که داشت سلامت‌روان بین کشورها تقسیم می‌کرد به ایران که رسید گفت تموم شده هفته‌ی بعد بارش می‌رسه.

+ چجوری با وسایل دور ریختنی جامدادی درست کنم بکا؟ - پیامی که تو ناشناس بعد از کلی فروپاشی روانی و فشار‌های وارده‌بر سر و تمامی نقاط بدن و اوضاع نامساعد روحی و مالی برام میاد:

یه‌روز یه ایرانیه تحلیل نکرد، مُرد.

در کل، بیاید فحاشی‌نکردن و نپریدن به هم رو تو بحث‌کردنامون نرمالایز کنیم.

این‌که هممون با یه دیپلم و سیکل ریاضی و انسانی و هنر داریم راجع به میلیتاریست و اوضاع منطقه و مذاکره و صلح بحث می‌کنیمم خودش به نوعی جالبه.

تا 1.1k شدن فاصله‌ای نیست از این‌جا که منم.

از همه‌ی این صحبت‌ها که عبور کنیم، الآن خونواده‌ی «منِ‌فی‌الحال» بیشتر از 1.1k عضو داره و بابتش خرسندم. خوشحالم و راضی. هر یک‌نفر یک‌نفری که این‌جا عضو میشه، بار و وظیفه‌ی منم بیش از پیش سنگین میشه. امیدوارم از پسش بربیام و کمرم زیرِ سنگینی این بار خم نشه. دوست‌دارِ همگی‌تون. - به انضمام یک گلدون پتوس.

آدمیزاد که مخاطبی برای شنیدن داشته باشد، بیشتر هم حرف می‌زند!