یا کنج قفس یا مرگ، این بخت کبوتر هاست
دنیا پل باریکی بین بد و بدترهاست،
هر طور دلم میخواست، آینده جلو میرفت
هر شعبده ای دستش رو میشد و لو میرفت،
ای آیهی تنهایی، ای سوره مایوسم
هر قدر خدا باشی من دست نمیبوسم،
نفرین کدام احساس، خون کرد جهانم را
با جهد چه جادویی، بستند دهانم را..
ولی من همون آدمی هستم که تو جمع بیشتر از همه حرف میزد و انرژی داشت، الان چی ازم موند؟ یه آدم مچاله که دیگه تو هیچ جمعی نیست و کز گوشه اتاقه تا پنج صبح خوابش ببره.
