بعضی وقتا که دیگه نمیدونم به کجا پناه ببرم که این بغضه نشکنه بی‌هدف بین آدما میچرخم تا یکی بگیرتم.

کاش به‌ جز خر نشی پیام بدیا یه عزیزم خفه‌نمیشی حرف نزنیا هم در وجودم داشتم.

دلم میخواد یک هفته/ماهی رو غیب شم تا تمام این کثافت وسط مغزم رو از چشم‌هام بالابیارم و وقتی برگشتم هیچکس نه بهم گیر بده و نه نگرانم شده باشه.

انقدر خودتون رو توضیح ندید، نتنها سوءتفاهما رو رفع نمیکنه بلکه انگشت میگیرن سمتتون که آره تو داری توجیه میکنی.

کدوم اشرف مخلوقاتی انقدر محتاج به خواب هست آخه؟

بنده همون حرف‌هامو بخورم و لام تا کام حرف نزنم بهتره چون به محض اینکه کلمه ها از دهنم خارج میشن یا یک‌گندی میزنم یا مغزم انقدر شرحه‌شرحه و آنالیزش میکنه که یک چیز شرم آوری ولو تخیلی و ذهنی از توش در میاره و تا روز ها میکوبه تو سرم که خاکبرسرت کنن احمق.

هراس دارم از اینکه بقیه‌ هم بفهمن چه آدم بی‌خودیم.

[ سلام عزیزم، من آدم خوبی نیستم ]

من از اینکه بقیه بفهمن از دستشون ناراحت شدم بیشتر ناراحت میشم تا عملی که باعث ناراحتیم شده.

تا اطلاع ثانوی بنده معده درد هستم و بعد دست و پا دروردم.

کاش یکی به این معده من بگه لازم نیست انقدر سر همه چی خودشو عصبی کنه.

امروز تو لایه های مغزم کلهم اجمعینش دستای تو بود و بس.