سحر نوشت 💙 ✍ خلیل شفیعی 💚 🎤 خانم محیا فلاحی 🤍 رمضان ۱۴۰۴❄️

*سحر ششم: آب حیات* دوش وقتِ سَحَر از غُصه نجاتم دادند واندر آن ظلمتِ شب آبِ حیاتم دادند این بیت را که می‌خوانم، احساس می‌کنم سحر نه ساعت است نه زمان؛ یک دستِ پنهان است که از دلِ شب مرا بیرون می‌کشد. سحر ششم مثل جرعه‌ای نور بر لب‌های خسته‌ی دلم نشست. گویی خدا در تاریکیِ اندوهم چراغی روشن کرد و گفت: هنوز می‌شود دوباره زنده شد. امروز دلم شبیه کسی است که از شبِ طولانی عبور کرده و هنوز طعمِ «آبِ حیات» زیر زبانش مانده… ای که در سحر غصه‌ها را آرام می‌بری، مرا هم در شمارِ نجات‌یافتگان بنویس. انجمن ادبی آستان مهر شاهچراغ ع را دنبال کنید: ایتا https://eitaa.com/mansoorehttaheri تلگرام https://t.me/+VOps7B2VC5lhC-BO واتساپ: https://chat.whatsapp.com/IEPTI3nvspYBST0t6R0usu?mode=ac_t بله: ble.ir/join/YmYxNWY5OD اینستاگرام: https://www.instagram.com/astanmehr_official?igsh=MTZyM3BzejdkZ2Zk

سحر نوشت 💙 ✍ خلیل شفیعی 💚 🎤 خانم حدیث آیین پرست 🤍 رمضان ۱۴۰۴❄️

*سحر هفتم: پیام هاتف* به گوشِ هوش نیوش از من و به عشرت کوش که این سخن سَحَر از هاتفم به گوش آمد این بیت را که زمزمه می‌کنم، انگار سحر خودش زبان باز می‌کند و چیزی را یادم می‌آورد که در شلوغی روزها فراموش کرده بودم: دل باید بیدار باشد، نه فقط چشم. سحر هفتم آمد تا بگوید زندگی فقط عبور از غم نیست، جرعه‌جرعه نوشیدنِ معناست. هاتفی پنهان در گوش جانم گفت: شاد باش، نه از سرِ غفلت، از سرِ یقین. ای که نامت پناهِ دل‌های بیدار است، ای «یا لطیف» که آهسته و بی‌صدا راه را نشان می‌دهی، گوش دلم را برای شنیدنِ تو تیزتر کن و مرا از آنان قرار ده که پیام سحر را گم نمی‌کنند. انجمن ادبی آستان مهر شاهچراغ ع را دنبال کنید: ایتا https://eitaa.com/mansoorehttaheri تلگرام https://t.me/+VOps7B2VC5lhC-BO واتساپ: https://chat.whatsapp.com/IEPTI3nvspYBST0t6R0usu?mode=ac_t بله: ble.ir/join/YmYxNWY5OD اینستاگرام: https://www.instagram.com/astanmehr_official?igsh=MTZyM3BzejdkZ2Zk

سحر نوشت 💙 ✍ خلیل شفیعی 💚 🎤 خانم رضوان شفیعی 🤍 رمضان ۱۴۰۴❄️

*سحر هشتم: نغمه‌ی بازگشت* برکش ای مرغِ سحر نغمهٔ داوودی باز که سلیمانِ گل از بادِ هوا بازآمد این بیت را که می‌خوانم، سحر شبیه پرنده‌ای می‌شود که بر شاخه‌ی دل می‌نشیند و خبرِ آمدنِ بهار را می‌دهد. انگار چیزی از راه رسیده که خوابِ باغ را آشفته می‌کند و گل‌ها را به یادِ نامِ عشق بیدار می‌سازد. سحر هشتم وقتِ آواز است، وقتِ آنکه دل از خاموشی دست بردارد و مثل داوود نغمه‌ای بسازد که آسمان را نرم کند. اگر بادِ هوا سلیمانِ گل را بازآورده، پس چرا دلِ من به بازگشتِ تو امیدوار نباشد؟ ای که با یک نگاه باغ را دوباره زنده می‌کنی، ای «یا محیی» که جانِ خسته را به نسیمِ مهر بیدار می‌سازی، در این سحر به من بیاموز چگونه آواز شوم برای کسی که نامش خودِ بهار است. انجمن ادبی آستان مهر شاهچراغ ع را دنبال کنید: ایتا https://eitaa.com/mansoorehttaheri تلگرام https://t.me/+VOps7B2VC5lhC-BO واتساپ: https://chat.whatsapp.com/IEPTI3nvspYBST0t6R0usu?mode=ac_t بله: ble.ir/join/YmYxNWY5OD اینستاگرام: https://www.instagram.com/astanmehr_official?igsh=MTZyM3BzejdkZ2Zk