بعد از بیست دقیقه صدایی که ضبط کردم فهمیدم چقدر بهتر از نوشتن میتونه منظور رو برسونه و چقدر احساس سبکی بعدش بهتره. امیدوارم چندسال دیگه وقتی به این صدای ضبط شده برمیخورم، چندشم بشه و خجالت بکشم. خجالت بکشم که بهخاطر چنین موضوعی ذهنم درگیر بوده.
به منِ اینجوری نگاه نکنید. به منِ الان نگاه نکنید. من در برهه کنونی وقتی حالم بده هیچ کاری جز درسخوندن نمیتونم بکنم ولی وقتی تموم بشه، وقتی همه اینا تموم بشه، میدونم برای بهتر شدن حالم باید چیکار کنم و بهتون قول میدم که اسم اینجا "شادیشادناك" خواهد شد. فقط اگر بمونید اینجا و لف ندین.
ببخشید ولی به کسی ربطی نداره ما تا ساعت یازده دوازده بیرون باشیم، شما برو خودتو درست کن. اعصاب نمیذارن برای آدم
به امتحانای جذابمون رسیدیم. قراره بعد از هر درس فلسفه خوندن بیام و زر بزنم. البته اگر وقت کنم