‌‌‌ گرچه دوریم؛ ولی باز به یادِ تو سخن می‌گویَم...!

‌‌‌ همین الان کتابی رو تموم کردم که به قطع میتونم بگم خطی ازش رو بی بغض و اشک نخوندم...:) حکایت عشق و صبر و جنگ و دود و خون. جزء کتاب‌هایی بود که کم میخوندم تا زود به پایان نرسه، از اون دسته داستان‌ها که وقتی میخوندم از جهانم کنده میشدم و قدم میذاشتم تو کوچه خیابونای تهرانِ ۱۳۵۷. مطمئنم دلم براش تنگ میشه و یه روزی باز برمیگردم به خوندن دوبارش. الحمدالله:)

اسم کتاب رو خیلی تو ناشناس پرسیدین؛ کتابِ رایحه‌ی محراب نوشته خانم لیلی سلطانی

‌‌‌‌ عزیزِ ندیده...! از آدمیان فرار کن! آنان درد هستند درمان را از حسین‌بن‌علی جویا شو...:)

‌‌‌ جمعه یعنی که غمی، بسته هوایِ نفست و بخواهی که چنان ابر بباری، نشود...:)

‌‌‌‌‌ سر اگر پیشِ کسی غیر علـي خم‌بشود، سر نشود!

‌‌‌‌‌ به قول شاعر: آقای بابا علی...! گنهکارم ولی از عشق تو دم می‌زنم عمری تو هم فردا مرا با شیعیان خود بخر درهم:)🤍