چند بار به موسیقی ، کتاب ، هنر و نوشتن پناه بردیم چون نمیتونستیم ادم بکشیم؟

یخ شربتت آب شد، ورقۀ کتابت رو گم کردی، چراغ روشن موند، چایی‌ت یخ کرد، نوشته‌ت ناقص موند، چشمات روی گنبد موند، دندونت از روی لبت تکون نخورد، تلویزیون وسط فیلم خاموش شد، آلوچه‌ت تموم نشده بود ولی تو انداختیش دور... حواست ‌کجاست؟!

کاش می‌تونستم خوشبختی ببافم. یعنی در اصل، کاش خوشبختی بافتنی بود، اگه بود انقدر می‌بافتم و می‌بافتم و می‌بافتم تا جای همه‌ی کاموا های دنیا، دستام تموم بشن. خوشبختی رو شکلِ شال گردن می‌بافتم، نه فقط برای من، نه فقط برای تو، برای همه‌ی ایران. به هر نفر یه شال می‌دادم، اگه خیلی کوچیک بود شالِ رنگی رنگی، اگه مدرسه می‌رفت می‌گفتم خودت یکی انتخاب کن، اگه راهنمایی بود می‌گفتم یدونه بردار، حالا اونقدرا هم زشت نیست، اگه دبیرستانی بود بهش میگفتم روی این شال سگ سیاه افسردگی رو هم بافتما، بعدش با هم ریز ریزکی می‌خندیدیم. اما امان، امان که نه من بافتنی بلدم، نه خوشبختنی بافتنیِ، نه توی این وضعیت میشه کاموا خرید.

این چند روز دارم به چشم میبینم کسایی رو که کتاب میخونن واقعاااا سطح فکریشون چقدر میتونه بزرگتر از سن خودشون باشه!

از یه سری آدم تو دنیا واقعی متنفرم اونوقت دیشب خوابشون رو دیدم خدا چرا من رو گاو نمیکنی راحت شم؟

 ˓ Catherine's red carpet 𐙚 💕◝ کتابفروشی‌زیرشیروونی‌مون 🌚؛ @book_shape_sirshirvoni ;🕯