آقای ِ مهربونم ؛ ‌ اگه نبودی ، معلوم نبود تو شلوغیایِ بازار گناه چجوری گم میشدم و دستِ چه کسایی میوفتادم ‌.. اگه نبودی کسی رو نداشتم که دستمو بگیره و بگه زانوهات زخمیه چرا؟ و مثل ِ یه پدر با نگاهش مرهم بزاره .. هیچ کس جز تو منو نخواست، هیچ کس به اندازه ی تو منو دوست نداشت و چه حقیر و فارغ بودم که نفهمیدم جز تو، هیچِ هیچم ، تو بودی که عزت دادی . . - به‌قلمِ‌نوکرکوچیکت#میم‌صآد -

؛ و بشنوید از آ سِد رضا . ایضاً، یه صلواتم مهمون می‌کنید مآرو !؟

📜 ؛ " داستانِ‌دستها

ارجعی‌الا‌ربك ؛ از دنیایی که جُز زخم برایت نداشت، به التیام آغوش خدایت برگرد . ‌

اگه‌رَدَم‌کنُی‌کجا‌برم؟! ببخش‌حسین(:

روضه نمی‌خواهد تنی که سر ندارد؛ قربانِ آن آقا که انگشتر ندارد .

من بلد نیستم چجوری باید دوستت داشته باشم ؛ من بلد نیستم باید چی کار کنم تا تو کنارم بمونی ؛ من بلد نیستم چطوری بچگی کنم که تو از من بدت نیاد ؛ من بلد نیستم چجوری آرومت کنم ؛ بلد نیستم که چجوری نذارم ازم دور شی ؛ بلد نیستم چجوری وقتی قهر میکنی برت گردونم ؛ بلد نیستم چجوری با دلتنگی بجنگم ؛ بلد نیستم چجوری نسبت به بعضی کارات بی اهمیت باشم ؛ بلد نیستم چجوری نسبت بهت بیخیال بشم ؛ اره من خیلی چیزارو بلد نیستم اما دوتا چیزو خوب بلدم ؛ میدونی اون دوتا چیه؟ من بلدم کنار تو خودم باشم، من میتونم کنار تو از کالبد "بزرگ‌ بودن" بیام بیرون و بشم "یه بچه‌ی لجباز" ؛ من بلدم یه وقتایی خودمو قانع کنم ؛ میدونی کدوم وقتا؟ دقیقا همون وقتایی که با کارات تا لبه‌ی پرتگاهِ از چشم افتادن میری، اما من با لجبازی دوباره تورو برمیگردونم سر جای اولت :)

همیشه به نتیجه میرسم که چقدر احمقم.

نمیفهمم چرا انقدر دوستت دارم ، چرا هروقت بیرونم منتظرم که فقط یه بار دیگه بتونم حتی از دور ببینمت چرا هنوز عکستو نگه‌ داشتم ، چرا هنوز یادگاریاتو نگه داشتم ، چرا هنوز آهنگایی که تورو یادم میارنو تو پلی‌لیستم گذاشتم چرا هنوز به برگشتنت امیدوارم و چرا هنوز فکر میکنم قراره تهش قشنگ باشه و بازم آغوشتو ، صداتو ، نگاتو داشته باشم :)))))