بُگو بُگو

.

گرمهههه

خبرگزاری در توضیح عکس نوشته: تابوتی که یک‌نفر برای حملش کافی بود. این روزها عزادار هستیم. برای سیاه پوشیدنمان بهانه نیاز نداریم. برای گریه کردنمان هم. برای وطنمان گریه می‌کنیم، وطنی که سوخته و حاضر بودیم همه‌چیزمان را برایش بدهیم، با نیت "برای رضای خدا" -همان حرفی که او زده بود هنگام از دست دادن عزیزترین کَس‌اش. برای کسی اشک می‌ریزیم که او را ندیده‌ایم، که فحش خوردن‌هایش را شنیده‌ایم و بس. همزمان که برای کسی، که او را هم ندیده بودیم و تشنه کشتندش. روزگار بعد از جنگ -بین دونیمه‌- انگار از روی روزگارمان هنگام محرّم نوشته شده. روضه‌ی دختربچه‌ها را می‌خوانیم. با خودمان می‌گوییم: برای تابوت او هم، فقط به یک‌نفر نیاز بود. تنها بودنمان، به تنهایی آن‌ها بود، که هیچ‌کس را نداشتند جز خدا. به خیابان می‌آییم و می‌گوییم ما پیروزیم، که چیزی جز زیبایی ندیده‌ایم...

همچنین رفیق فهیم