اگه یه روز آدمی رو از خودم متنفر کنم خیلی بیشتر احساس رضایت میکنم تا اینکه بفهمم دیگه هیچ حسی بهم نداره

اگه روابطمونو یه تاکسی در نظر بگیریم و خودمون و تاکسیران، میتونم بگم در حال حاضر نشستم دارم بال بال زدن بقیه رو برا جمع کردن مسافر رو تماشا میکنم اونم در حالی که خودم دستم تو جیبمه و اصلا برام مهم نیست کسی طرفم میاد یا نه.

نیاز دارم فردا و امشب هردو بخیر بگذرن ولی واقعا نمیدونم چجوری میشه بخیر گذروند.

از اون لحظاتی که نفس عمیق میکشم تا یه وقت با تمام وجود داد نزنم،متنفرم.

دارم به این نتیجه میرسم بدن انسان از یه جایی به بعد دیگه زورشم بکنی نمیتونه تمام احساساتو ببلعه و نشون بده هیچ اتفاقی نیفتاده

این بده.

یکی از معلممامون امروز میگه کنکور مث یه بازیه که توش رقابت وجود داره. با حرفش کاملا موافقم چون بازیش دقیقا یه اسکویید گیمِ چهار ساعتست.

توصیه میکنم هیچ وقت به جایگاهتون تو زندگی آدما مطمئن نباشین. مثلا دارین به اینکه طرف مقابل چقد براتون وسط قلبش جا گذاشته فک میکنین و بعد میفهمین خیلی وقته حتی تو مغزشم جا ندارین.

دلم میخواد تو همین وضعیت انقد تاب بخورم که آخرش بالا بیارم.

- Can You Hold Me?

*حبس شدن نفس تو سینه

یه وقتایی با خودم فک میکنم سروکله زدن با آدما انتهای دیوونگیه که هممونم بهش دچاریم.