هنوزم نفهمیدم چرا باید تو زندگی که اصلا قوانینشو نمیدونم، بازی کنم. ببازم و دوباره ببازم و دوباره ببازم، انقدر که بعد از سال‌ها قوانینشو یاد بگیرم! و میدونی اون موقع چه اتفاقی میفته؟ بازی عوض میشه:)

- تموم نمیشه؛ فقط فراموش میشه...

دلم میخواد صدای بارون هیچ وقت قطع نشه

- آدما بعضی وقتا یادشون نمیاد که دیگه خودشون نیستن.!

حالا سوال اصلی اینجاست که به یاد آوردن دردش کمتره یا اینکه دیگه هیچ وقت یادت نیاد خودت نبودی و نیستی. تو اشتباه موندن درست تره یا از اشتباه در اومدن؟!

ولی اگه بر می گشتم به بچگیم هیچ وقت از اینکه می دیدم معنی یه سری چیزا رو نمی فهمم ناراحت نمی شدم چون الان دیگه می دونم فهمیدن درد داره...تاوان داره¡

مشکلات من از بین نمیرن فقط در زمان های مختلف نادیده گرفته میشن.

از مرحله ی "پر خوابیِ ناشی از بی هدفی" رسیدم به "بی خوابیِ ناشی از بی هدفی" اینجوریه که شبا یه فکری مثه خوره میفته به جونت که الان من بخوابم برا چی¿ که فردا بیدار شم دوباره روز گذشته رو تکرار کنم¿ بلکه مزخرف تر

اول بی تفاوتیه بعدش خندیدن به همه چی یا برعکس¿

شایدم اول با حقیقت رو به رو شدنه!.

حقیقتی که تا مدت ها توان هضمشو نداری

وضعیت ذهنیم یه جوریه انگار ذهنمو انداختن رو یه طناب گفتن باید بتونی روش راه بری و زیر پاتم یه دره‌ست. و اونم طناب بازی بلد نیست.