اول بی تفاوتیه بعدش خندیدن به همه چی یا برعکس¿

شایدم اول با حقیقت رو به رو شدنه!.

حقیقتی که تا مدت ها توان هضمشو نداری

وضعیت ذهنیم یه جوریه انگار ذهنمو انداختن رو یه طناب گفتن باید بتونی روش راه بری و زیر پاتم یه دره‌ست. و اونم طناب بازی بلد نیست.

اینکه بقیه نمی فهمنم کاملا عادیه مشکل اینجاست که جدیدا خودمم خودمو نمی فهمم¡

اگه مشکل صفر و صدی بودن ندارین به جرات میتونم بگم وقتشه از زندگیتون لذت ببرین.

- بساطش را برچید. از پله ها که پایین میرفت، نگاهم کرد. سرزنشم نکرد،غمگین نشد؛ نگاهم کرد و رفت.

سَرررررررم

یه جوریه جمعه ها هم باید همه کارامو انجام بدم هم حس میکنم واجبه هیچ کارمو انجام ندم.

کاشکی بزرگ نشیم،پیر نشیم بتونیم هر وقت خواستیم کارای بی عقلی انجام بدیم حداقل دو دیقه حال بده😂

یه وقتایی به بچه های رو مخ زیر سن 7 سال غبطه میخورم(شایدم حسودی) هر غلطی دلشون میخواد میکنن بی جا و بی جهت غر میزنن با بقیه دعوا میکنن ولی بقیه حق ندارن دعواشون کنن بعد اون وقت من فکر میکنم غر زدن به نظرم کار غیر عقلانی و از سر احساساته و میخوام انجامش ندم حتی وقتی خیلی دلم غر میخواد.

باید بگم که انگار دور سوم بازیم آخرای جونمه و فینیشرم هم کار نمی کنه...