اینکه بقیه نمی فهمنم کاملا عادیه مشکل اینجاست که جدیدا خودمم خودمو نمی فهمم¡

اگه مشکل صفر و صدی بودن ندارین به جرات میتونم بگم وقتشه از زندگیتون لذت ببرین.

- بساطش را برچید. از پله ها که پایین میرفت، نگاهم کرد. سرزنشم نکرد،غمگین نشد؛ نگاهم کرد و رفت.

سَرررررررم

یه جوریه جمعه ها هم باید همه کارامو انجام بدم هم حس میکنم واجبه هیچ کارمو انجام ندم.

کاشکی بزرگ نشیم،پیر نشیم بتونیم هر وقت خواستیم کارای بی عقلی انجام بدیم حداقل دو دیقه حال بده😂

یه وقتایی به بچه های رو مخ زیر سن 7 سال غبطه میخورم(شایدم حسودی) هر غلطی دلشون میخواد میکنن بی جا و بی جهت غر میزنن با بقیه دعوا میکنن ولی بقیه حق ندارن دعواشون کنن بعد اون وقت من فکر میکنم غر زدن به نظرم کار غیر عقلانی و از سر احساساته و میخوام انجامش ندم حتی وقتی خیلی دلم غر میخواد.

باید بگم که انگار دور سوم بازیم آخرای جونمه و فینیشرم هم کار نمی کنه...

- ... چه می توانستم بگویم؟ حداکثر می توانستم خیره شوم به نقطه تاریک میان شاخه های انجیر. اما من اینجا نه حیاط داشتم، نه درخت انجیر. پس خیره می شدم به نقطه تاریکی میان صفحه شطرنج . . .

شایدم به سفیدی سقف!

همه اشک می ریزن یکی بی مهابا یکی دور از همه یکی دیگه هم، از درون¡

از یه جایی به بعدم بقیه تو رو خر فرض نمیکنن تو خودتو میزنی به خریت..