به حالم توجه فرما که من به سوی تو گریخته ام...

حتی فکر به اینکه دقیقا سال 1400 و چجوری گذروندم دوباره خستم میکنه.

جستجویی بی‌سرانجام و تلاشی گنگ جاده‌ای ظلمانی و پایی به ره خسته...

دلم میخواد یه نفر تو مغزم باشه که هروقت خواستم بزنم زیر احساساتم یادم بندازه نمیتونم هیچ کدومو انکار کنم!

این روزای آخر اسفند و به تمام روزای بعد از سال تحویل ترجیح میدم و نمیدونم چرا

از هر وقتی توی سال دردناک ترن آدما تازه یادشون میفته به اینکه چجوری 365 روز و گذروندن فکر کنن انگار یه بار به دوششون اضافه میشه.. با این حال، قشنگ بودن آمادگی آدما برای عید رو خیلی بیشتر دوست دارم تا اینکه یهو برم تو سال جدید

انگار عید که میشه دوباره همه یادشون میره سال قبل چی بود همون حرفای تکراری، آرزو های تکراری، پیامای تکراری!

یکی از دارک ترین قسمت های زندگی الان، اینه که وقت آزاد داری ولی همچنان تفریح نداری!

-

کاشکی میفهمیدم از زور گفتن دقیقا چه کوفتی بهتون میرسه.

بعضی موقع هم صدتا مشکل و بدبختی ریخته رو سرت و خب طبیعتا حال توام باید بد باشه ولی خب حالت خوبه واقعا خوبه و در اون لحظه نمی دونی از اون حال خوبت استفاده کنی یا نگران این باشی که چرا حالت بد نیس...

:)