میدونین چی غمگینه؟
اینکه بعد کلی تلاش و سگدو زدن برای رسیدن به چیزی که با تمام وجود میخوای؛ با ناکامی های فراوان و نرسیدن های بیشمار مواجه بشی درنتیجه شوق و ذوقت یهجا دود شه بره هوا و دیگه بعد از اون نسبت به مسائل مورد علاقتم اون علاقهی قبلی رو نداشته باشی.
خیلی وقتا وسط بحثا باید برگردی بگی "باشه ولی ما دغدغههامون خیلی باهم فرق داره" نه بیاحترامی تلقی میشه نه بحث بیش از حد کش پیدا میکنه.
متاسفانه همیشهیخدا منتظریم یه چیزی تموم شه.
انگار که در حال بالا رفتن از یه کوه باشی و در انتظار قلهش...
هرچقد بهش نزدیک تر میشی بیشتر فکر میکنی از اینی که هست سخت تر نمیشه.
ولی مشکل اینجاست؛ وقتی میرسی به بالا، میفهمی کوه نبوده و تپه بوده
And guess what?
کلی تپه ی دیگه رو به روت هست.