این چند وقته کلا مودم این شکلی بود که من الان خدایی خسته‌ام، ولی نباید/به نظر نمیرسه که خسته باشم، پس ادامه میدم

من الان واقعا حوصله ندارم کارامو بکنم ولی وقت ندارم حوصله نداشته باشم متاسفانه

-

از شدت گشنگی دارم چایی میخورم

_ امروز. ۹/۲۱

وقتی رسیدیم به مترو، از اونجایی که سردرد دوباره داشت صافم میکرد تصمیم گرفتم از یه دکه ی قهوه فروشی تو مترو یه چیزی بگیرم. در همون گیر و دار اینکه چی بگیرم و اصرارم به بقیه که اونام یه چیزی بگیرن، وسط شوخیامون درمورد اینکه دیگه آخر ماهه و زندگی دانشجویی سخته، خانومِ فروشنده این کاپ های شیر کاکائو رو داد و گفت منم کار میکنم و منم گاهی خسته میشم، پس میتونم درکتون کنم. و هممون برای یه لحظه حس کردیم که، هی! اونقدریم که فکر میکنیم اوضاع بد نیست... :]

حقیتش یه روزی اونی که فکرشو نمیکنی بره، میذاره میره؛ از اونجا به بعد دیگه هر کی بیاد و بره اذیت نمیشی...

این پست صرفاً درباره آدم‌هایی که "رفتن" نیست.

اگه همیشه هوا ابری بود آدم خوشحال تری میبودم